เศษขนาดนี้ สนใจในตัวฉันงั้นเหรอคะ? ฉันคิดว่าจะมีแค่ประธานจิ่งคนเดียวที่ตาบอดซะอีก”
ขณะนั้นเองประธานจิ่งที่นั่งอยู่หัวโต๊ะที่บริษัทตระกูลฮั่วซึ่งอยู่ห่างออกไปก็จามขึ้นมา ผู้คนภายในห้องประชุมค่อย ๆ มองไปที่เขา ฮั่วตงเองก็ใบหน้าเปลี่ยนสีแทบจะมองไม่ได้โดยทันที
เขายอมรับการเปลี่ยนแปลงนี้ไม่ได้ แต่กลับไม่มีความคิดเห็นอื่น หุ้นในมือของจิ่งเป่ยเฉินตอนนี้แซงหน้าเขาไปแล้ว ตำแหน่งประธานไม่ใช่ของเขาอีกต่อไป
จิ่งเป่ยเฉินหยิบปากกาขึ้นมาเซ็นชื่อโดยไม่ได้สนใจเรื่องที่จามไปเมื่อครู่
โอวหยางลี่ได้ยินคำตอบจากอันโหรวก็ตกตะลึงอยู่สักพักหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเสียงดังออกมา
“คิดว่าฉันชอบเธองั้นเหรอ? นี่เป็นเรื่องตลกที่สุดที่ฉันเคยได้ยินมาเลย ฉันไม่รู้หรอกว่าจิ่งเป่ยเฉินกำลังทำอะไรอยู่ แต่ฉันไม่ได้ตาบอดหรอกนะ และก็ไม่ได้กระหายเหมือนเขาด้วย แต่ดวงตาคู่นี้……”
‘ดวงตา’ สองคำนั้นถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอของเขา เขามองไปที่ดวงตาของเธอ “ก็แค่ดวงตาเท่านั้นที่เหมือน”
เขายังไม่ทันพูดจบ อันโหรวก็จินตนาการไปไกล แค่ดวงตาคู่นี้… เมื่อมองย้อนกลับไป จิ่งเป่ยเฉินเองก็เคยมองตาเธอบ่อย ๆ
จิ่งเป่ยเฉินเป็นหมาป่าที่หิวโหยโดยไม่เลือกกินอย่างที่เขาบอกจริง ๆ นั่นแหละ
แต่โชคดีที่เธอนั้นยังมีลูกคอยช่วยเธอเอาไว้อยู่ เธอจึงไม่ได้หวาดกลัวเขาเท่าไรนัก！
เมื่อเห็นเธอยิ้ม เขาก็เปลี่ยนเรื่องคุยอย่างใจเย็น “ผมไม่สามารถเซ็นสัญญาในวันนี้ได้ ต้องให้ผู้
