บริหารระดับสูงของแต่ละบริษัทมาเจรจา เลขาอันเชิญกลับไปก่อนเถอะ”
“แน่นอนว่าได้ค่ะ” เธอหยิบเอกสารสัญญาและหยิบสำเนาอีกฉบับบนโต๊ะโดยมีเขาจับตามองอยู่ เธอจึงเอ่ยอธิบายเสริมว่า “ฉบับนี้ประธานจิ่งยังไม่ได้ลงนาม ประธานโอวหยางลี่สามารถทำสำเนาให้ผู้บริหารพิจารณาก่อนได้เผื่อมีความเห็นอื่น ๆ”
ผู้หญิงคนนี้ไม่เคยอยู่ในสายตาของเขา การพูดการจาก็ดูหยิ่งเกินไป
เสียงรองเท้าส้นสูงค่อย ๆ เดินจากไป แต่ทันทีที่ถึงหน้าประตูเธอก็หยุดอยู่ที่หน้าประตู พลางหันกลับมา
เขาเงยหน้าขึ้นมองและสบตาเธออีกครั้ง ผู้หญิงที่อยู่ตรงข้ามเผยรอยยิ้มและพูดขึ้นมาเบา ๆ ว่า “ลืมบอกประธานโอวหยางลี่ไปเลย สัญญาฉบับนี้มีไว้สำหรับคนทั้งประเทศ ไม่ใช่แค่เมือง A อย่างเดียวนะคะ”
เธอเดินออกไปจากห้องทันทีที่พูดจบ เหลือเพียงกาแฟที่วางไว้กับเอกสารสัญญาหนา ๆ หนึ่งฉบับ
โอวหยางลี่หยิบเอกสารสัญญาขึ้นมาด้วยความโมโห ก่อนจะลุกขึ้นและโยนมันทิ้งลงกับพื้น พร้อมเดินออกจากห้องรับรองไป
ทันทีที่อันโหรวออกมาจากลิฟต์ก็ต้องเผชิญหน้ากับเหลียวเว่ยที่กำลังเดินเข้ามา เธอเดินมาที่ลิฟต์อย่างช้า ๆ
เหลียวเว่ยมองเธอที่กำลังจะเดินออกไป พลันก็เกิดความสงสัยขึ้นมาในใจว่าทำไมเธอถึงได้มาอยู่ที่นี่?
หรือเพราะข่าวฉาวกับจิ่งเป่ยเฉินที่เผยแพร่ออกไปเร็วจนไม่สามารถควบคุมใจตัวเองได้ คงไม่ได้มาหลอกล่อโอวหยางลี่ใช่ไหม?
“สวัสดีค่ะคุณนายโอวหยาง” เธอทักทายอย่างห่างเหิน ก่อนจะเดินผ่านไป
