งกันข้ามกับคนที่อยู่ตรงหน้าเขาอย่างสิ้นเชิง
แต่วินาทีต่อมา เขาก็ส่ายหน้าไปมา มันเป็นไปไม่ได้หรอก โหรวโหรวไม่มีทางเป็นแบบนี้ น้ำเสียงที่พูดก็ยิ่งไม่ใช่ มองยังไงก็ไม่มีทางใช่แน่ ๆ
อันโหรวมองไปยังเขา ภายในใจของเธอคาดเดาเรื่องที่เขากำลังคิดอยู่ อาจจะเป็นเรื่องคืนนั้นที่เมิงหลี่ที่เขาบังเอิญพบกับเธอโดยบังเอิญ มันทำให้เธอกลัวมากจริง ๆ แต่โชคดีที่เธอได้พบกับจิ่งเป่ยเฉินในภายหลัง ไม่เช่นนั้นละก็ เธอคงถูกเขาจับตัวไว้แน่ ๆ หรือไม่ก็อาจจะถูกฮั่วตงพาตัวไปแล้ว
เธอยิ้มอย่างเฉยเมยและเอ่ยเบา ๆ ไปว่า “นี่ไม่ใช่การข่มขู่หรอกค่ะ ประธานโอวหยางสามารถเลือกที่จะไม่ต่อสัญญาได้ หลังจากที่บริษัทจิ่งเข้ารับกิจการของสกุลเห่อเมื่อไม่นานมานี่ อีกทั้งตอนนี้ก็ยังมีส่วนในการควบรวมสกุลฮั่วเข้าไปอีก หลังจากนี้ตลาดค้าหยกก็จะมีเรื่องดี ๆ เกิดขึ้นแน่นอน ถึงแม้ว่าก่อนหน้านั้นกลุ่มอุตสาหกรรรมโอวหยางจะเปิดที่สามสถานที่สำคัญของห้าง เพียงแต่ก็ใช่ว่าจะเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด เพียงแต่ติดอันดับสองและสามก็เท่านั้น ทางด้านสกุลจิ่งเองก็รู้สึกยินดีที่อุตสาหกรรมเครือโอวหยางคิดจะยอมทิ้งที่ตั้งร้านทั้งสามเหล่านั้นไปด้วยตัวเองเช่นกัน”
ก่อนที่เธอจะมา ฉีเซิงเทียนได้ให้ข้อมูลกับเธอมาแล้ว และเธอก็อ่านมันอย่างจริงจังพอควร ถึงแม้ว่าจะยังอ่านไม่หมด แต่ก็เพียงพอที่จะจัดการกับโอวหยางลี่ได้แน่นอน
ในเมื่อจิ่งเป่ยเฉินตั้งใจจะเข้าไปในตลาดอุตสาหกรร
