ดดที่ส่องเข้ามา เมื่อมองไปรอบ ๆ ก็เห็นหน่วนหน่วนนอนคว่ำมองเขาด้วยรอยยิ้มอยู่บนเตียง “แด๊ดดี้ตื่นแล้วเหรอคะ?”
“หน่วนหน่วน” เขาจับมือนุ่ม ๆ ของเธอ “แม่จ๋าอยู่ไหนคะ?”
“แม่จ๋ากำลังทำกับข้าวอยู่ค่ะ!” เธอขยับเข้าไปใกล้เขาเล็กน้อย “แด๊ดดี้ไม่ได้นอนกับแม่จ๋าเหรอคะ?”
วันนี้เธอเห็นแม่จ๋ากับพี่ชายนอนด้วยกันในห้อง ตอนที่เธอลงมาพี่ชายบอกว่าพ่อจ๋านอนอยู่ที่นี่ เธอเลยเดินเข้ามาหา แล้วก็เจอเขาอยู่คนเดียวจริง ๆ
แด๊ดดี้น่าสงสารจัง！
ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกซาบซึ้งขึ้นมาทันที สมกับที่เป็นลูกสาวของเขาจริง ๆ รู้ว่าเขารู้สึกแย่ ไม่เหมือนโหรวโหรวกับหยางหยาง สองคนนั้นรู้ทั้งรู้ยังแกล้งเขาอีก
“พี่ชายบอกว่าเขากลัว เมื่อคืนเลยให้แม่จ๋านอนเป็นเพื่อน พี่ชายไม่กล้าหาญเหมือนหนูใช่หรือเปล่าคะ?” เขาต้องหาผลประโยชน์ของเขากลับคืนมาเพื่อที่เขาจะได้อยู่ร่วมกันภายในบ้านเดียวกัน หากไม่คว้าโอกาสนี้ไว้ เขาจะมาที่นี่ทำไมกัน?
“ไม่ได้แล้วสิ แม่จ๋านอนเป็นเพื่อนพี่ชายไปแล้ว คืนนี้ต้องนอนกับหนูถึงจะยุติธรรม แด๊ดดี้ว่าถูกไหมคะ?”
หน่วนหน่วนไม่เข้าใจความหมายของจิ่งเป่ยเฉินเลยแม้แต่น้อย เธอรู้ว่าแม่จ๋านอนเป็นเพื่อนพี่ชายเมื่อคืน
หน่วนหน่วนเป็นคนที่ดูเอาใจใส่ แค่ตอนนี้เธอไม่เข้าใจความรู้สึกของเขาเท่านั้น
“หน่วนหน่วน งั้นคืนถัดไปแม่จ๋าต้องนอนเป็นเพื่อนแด๊ดดี้ถึงยุติธรรมใช่ไหมนะ?” เขารออย่างเป็นธรรม
“จิ่งเป่ยเฉิน!” ทันใดนั้นเสียงของอันโหรว
