ตอนที่ 198 คนว่างงาน
มุมปากของจิ่งเป่ยเฉินยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะพูดกับเธอไปว่า “คืนนี้จะจัดการให้เอง”
เธอจ้องมองเขาอยู่ชั่วครู่โดยไม่ได้สนใจคำพูดของเขาเท่าไรนัก
“ผมไม่ใช่คนที่จัดการได้ง่ายขนาดนั้นหรอก” หยางหยางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา
“อืม เด็กดี” เธอลูบหัวลูกชาย ก่อนจะเข้าไปในห้องครัวเพื่อทำอาหาร
เรื่องของนั่งเล่นที่ตอนนี้มีทั้งสามคนอยู่ แม้ว่าเธอจะรู้สึกกังวลอยู่เล็กน้อย แต่ก็รีบสลัดความคิดเหล่านั้นออกไป เพราะคิดว่าคงไม่น่าจะมีอะไรแน่ ๆ
เธอลงมือหั่นผักและล้างมันในคราเดียว เพียงแต่ช่วงเวลานั้นเองที่หางตาของเธอเหลือบไปเห็นชายร่างสูงที่ใส่ชุดสูทสีดำกำลังยืนอยู่ที่ประตู
“ห้องครัวเป็นพื้นที่สำคัญ ไม่อนุญาตให้คนว่างงานเข้า” เธอพูดโดยไม่ได้หันกลับไปมอง
เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ก่อนที่เขาจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า “ฉันไม่ใช่คนว่างงานเสียหน่อย…..”
คำว่าเสียหน่อยของเขานั้นลากยาวมาก รู้สึกเหมือนกับมีอารมณ์มากมายที่อธิบายไม่ถูก
เธอยังคงผัดเนื้อปลาในกระทะต่อไปโดยไม่ได้เอ่ยอะไร
ทันใดนั้นเธอก็ถูกคนที่อยู่ข้างหลังโอบกอดเอาไว้ เธอหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนที่มือจะหยุดทำทุกอย่างและพูดขึ้น “จิ่งเป่ยเฉิน นายไปให้ไกล ๆ หน่อย!”
เขาไม่เพียงแต่ไม่ปล่อยเธอ แต่กลับกอดรัดแน่นขึ้น แก้มของเขาขยับเข้าไปใกล้หูของเธอและพูดขึ้นว่า “เธอกับถังซั่วสนิทกันมากเลยเหรอ?“
หน่วนหน่วน นี่ลูกเอาอะไรให้พ่อหนูดูเนี
