่ย? หรือพูดอะไรที่ไม่สมควรพูดออกไปกัน?
หรือจะเป็นหยางหยางที่ไม่ชอบตัวจิ่งเป่ยเฉินอยู่แล้ว เลยพูดเรื่องถังซั่วขึ้นมา?
“ไม่เท่านายหรอก” เธอปิดไฟ ตอนที่อยู่ในอ้อมแขนของเขามันเหมือนกับมีการทดสอบบางอย่าง เธอตักอาหารใส่จานพลางคิดถึงเรื่องเหล่านี้
“คุ้นเคยแค่ไหน?” เขาไม่เคยรู้เลยว่าตัวเองจะมีพวกพี่ชายน้องชายที่ใจกว้างและคอยช่วยเหลือเขาในเรื่องต่าง ๆ อย่างด้านงานกีฬาแบบนี้ด้วย
แต่สิ่งที่เกลียดที่สุดก็คงเป็นผู้หญิงคนนี้ที่มองหาถังซั่วไม่ใช่เขา
พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันนะ!
“เนื้อยังไม่สุกห้าส่วน ได้ไม่คุ้มเสียเลย” เธอนำมันวางใส่ไว้ในจาน ก่อนจะตั้งพักไว้
จิ่งเป่ยเฉินโอบเธอเข้ามาใกล้ ทั้งสองเผชิญหน้ากัน สองมือของเขาจับตู้ตรงหน้าเอาไว้ ก่อนจะก่อนค่อย ๆ ดันเธอให้แนบชิดและโอบกอดเธอไว้ ดวงตาสีดำสนิทตอนนี้ราวกับมีเปลวไฟที่ลุกโชนปรากฏขึ้น
“ถ้านายไม่กินข้าว แต่ลูก ๆ ต้องกินข้าว อย่าทำให้ฉันทำอาหารช้า มีธุระอะไรไว้พวกเราค่อยมาคุยกัน OK?” เธอยกมือขึ้นเพื่อวาดท่าทาง OK ออกมา ใบหน้าสีเหลืองขี้ผึ้งที่ซีดเซียวกับน้ำเสียงอันสดใส ดูแล้วมันช่างแปลกตา แต่รอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าก็เป็นรอยยิ้มที่เขาคุ้นเคยมากที่สุด
เธอไม่อยากจะพูดเรื่องถังซั่วกับเขาในเวลานี้เท่าไรนัก
ในที่สุดเขาก็เอามือออกไปจนได้ แต่สายตาของเขานั้นยังคงจับจ้องอยู่ที่ตัวเธอ “ก็ได้”
ทันทีที่เธอได้ฟังก็รู้สึกโล่งใจ ก่อนจะหมุนตัวไปเตรียมอาหารต่อ
