เมื่อเปิดไฟก็เทน้ำมันลงไปในหม้อ โดยที่คนด้านข้างยังไม่ได้ออกไปไหน เธอจึงพูดขึ้นว่า “ทำไมไม่ออกไปก่อน เดี๋ยวควันมันจะทำให้มีกลิ่นติดไปนะ”
“เครื่องดูดควันก็ทำงานอยู่” แถมยังถูกเปิดอยู่ด้วย เห็นทีเธอคงต้องหาบางอย่างที่ทำให้เขาไม่อาจอยู่ที่นี่ได้
“สิบนิ้วก็ไม่ได้ขยับเขยื้อนไปไหนเลยนะบิ๊กบอส ช่วยออกไปหน่อยได้ไหม มันเกะกะตอนฉันทำงาน!” ยิ่งเขามองแบบนี้ มันก็ยิ่งทำให้เธอรู้สึกกดดันมากขึ้น
สุดท้ายเขาก็ถอยหลังออกไปหลายก้าว ก่อนจะเอนหลังพิงประตูเพื่อดูเธอทำอาหาร ในความทรงจำของเขา เธอทำอาหารแทบจะไม่เป็น แต่ตอนนี้กลับดูคล่องแคล่วมากขึ้น สงสัยตอนอยู่ที่ต่างประเทศไม่มีคนคอยทำให้ ทั้งยังต้องดูแลลูกทั้งสองคนอีก
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกเกลียดเธอ เกลียดที่ตอนนั้นเธออยู่ในช่วงลำบากและไม่คิดจะมองหาเขาเลยแม้แต่น้อย
“จือเซี๋ยวทำไมยังไม่กลับมาอีกนะ?” เมื่อเธอทำอาหารจานสุดท้ายเสร็จก็เหลือบมองไปที่ประตู
จิ่งเป่ยเฉินตอบโดยไม่ได้เปลี่ยนสีหน้า “เธอน่าจะทำงานล่วงเวลา”
ช่วงนี้ที่บริษัทงานค่อนข้างยุ่งขึ้นกว่าเดิมมาก อีกอย่างพวกเขาซึ่งคนหนึ่งเป็นประธาน ส่วนอีกคนก็เป็นเลขาของประธาน ต้องออกจากบริษัทเร็วแบบนี้ เธอก็ยิ่งรู้สึกผิดกับเงินเดือนของตัวเองมากขึ้นเรื่อย ๆ
แต่ถ้าหากว่าเธอไม่สามารถไปรับหยางหยางและหน่วนหน่วนตอนเลิกเรียนได้ละก็ เห็นทีเธอคงต้องจ้างพี่เลี้ยงเด็กแล้วสิ
“คิดอะไรอยู่?” เธอตกใจเล็กน้อย จิ่งเป่ยเฉินไม่รู้ว่า
