เข้ามาใกล้เธอตั้งแต่ตอนไหน จู่ ๆ เขาก็มองตรงมาที่เธอซะแล้ว
เธอหันกลับไปก่อนจะนำอาหารสองจานมายื่นให้เขา “ในเมื่อมาแล้วก็นำอาหารไปเสิร์ฟด้วย”
เขาเอื้อมมือไปรับจานจากเธอ ก่อนจะพูดว่า “เธอเป็นคนแรกเลยนะที่ชี้นิ้วสั่งให้ฉันเอาอาหารไปเสิร์ฟ”
“เป็นเกียรติอย่างยิ่งเลยค่ะ” เธอถือจานอาหารอีกสองจานเดินผ่านเขาไปโดยไม่สนใจ
ไม่ช้าเขาก็ยินเสียงของเธอดังแว่วมาว่า “หยางหยาง หน่วนหน่วน ไปล้างมือแล้วมากินข้าว”
“โอเค แม่จ๋า!” ทั้งสองคนตอบอย่างพร้อมเพรียง เด็กตัวน้อย ๆ ทั้งสองเดินไปที่ห้องน้ำเพื่อล้างมือ
จิ่งเป่ยเฉินตั้งแต่เด็ก เขาเห็นพ่อแม่ของตัวเองอยู่ด้วยกัน พวกเขามักจะอยู่กันแบบแปลกแยก ราวกับเป็นแขกทั้งที่อยู่บ้านเดียวกัน อาจจะเป็นเพราะว่าพ่อของเขานั้นงานยุ่งมาก ไม่มีเวลาได้อยู่บ้านบ่อย ๆ คำพูดพวกนี้… ภายในหัวเขานั้นไม่เคยมีคำพูดแบบนี้ปรากฏขึ้นมาก่อนเลย
มันช่างอบอุ่นจริง ๆ
ขณะที่กินข้าว อันโหรวก็มองไปที่ใบหน้าของคนที่อยู่ตรงข้าม ที่หนึ่งใหญ่และก็หนึ่งเล็ก ทั้งสองคนมีใบหน้าที่คล้ายคลึงกันมากราวกับจุดสองจุด ไม่ก็หกหรือเจ็ดส่วนเลยก็ว่าได้ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงถังซั่ว เธอจะบอกเขายังไงดี ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้มีอะไรกัน แต่เธอก็รู้สึกถึงอารมณ์ของจิ่งเป่ยเฉินว่าเขาไม่มีทางยอมเชื่อคำพูดของเธอแน่ ๆ
“แม่จ๋า คืนนี้พ่อจะนอนที่นี่หรือเปล่า?” หน่วนหน่วนหยิบช้อนขึ้นมา ทันใดนั้นก็เงยหน้าเอ่ยถามเธอ
“ไม่จ้ะ พ่อก
