นโลกออนไลน์” เขาอธิบาย ก่อนจะยื่นโทรศัพท์ไปให้เธอดู
ด้านบนเป็นรูปของพวกเขาที่นอกโรงเรียนอนุบาล จิ่งเป่ยเฉินกำลังอุ้มหน่วนหน่วน ส่วนเธอจูงมือหยางหยาง อาจจะเป็นเพราะมุมขาของจิ่งเป่ยเฉินที่บังหน้าหยางหยางเอาไว้เลยทำให้เห็นเพียงแค่เสี้ยวเดียว ไม่ได้เห็นหน้าตาของเขาแบบชัดเจน นั่นทำให้เธอรู้สึกดีใจอยู่ไม่น้อย
“ดูเหมือนพวกเขาน่าจะไม่ไปกันง่าย ๆ แน่” อันโหรวเดินไปหาเขา
เธอไม่ต้องการให้คนพวกนั้นรู้ที่อยู่ของเธอ เพราะกลัวว่าถ้าหากเปิดเผยไปแล้วจะเกิดปัญหาขึ้นก่อนที่เธอจะได้แก้ไขเรื่องราวอื่น ๆ ที่ตั้งใจไว้
“ออกไปด้วยกันไหม?” จิ่งเป่ยเฉินโอบเอวของเธอไว้ แต่ฝีเท้าของเธอกลับหยุดแข็งทื่ออยู่กับที่
เธอมองลงไปที่มือของเขาและพูดว่า “ออกไปได้ แต่นายช่วยหยุดกอดฉันทีจะได้ไหม?”
นี่มันอาจจะเป็นโอกาสที่จะให้สื่อลงข่าวซุบซิบได้ใช่ไหม?
เขายังไม่ได้มีท่าทีที่จะปล่อยมือออก หนำซ้ำยังกอดเธอแน่นขึ้น “คิดว่าเราจะสามารถดึงภาพพวกนั้นออกได้หรือเปล่า?”
ถึงแม้ว่าพวกเขาจะแยกออกจากกัน แต่นักข่าวก็มักจะเขียนและปรุงแต่งมันขึ้นมาเองอยู่ดี พวกเขามักจะใช้ความคิดของตัวเองเป็นผู้ลงมือเสมอ
