เมื่อคำพูดของไท่ซั่งคุนหลุนจบลง วิหารหลังใหญ่ก็เงียบกริบ พลังล่องหนสองสายกำลังประชันพลังกัน“ช่างพูดจาได้สง่าผ่าเผย เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าเจ้ามองทุกสิ่งกระจ่างแล้วจริงๆ”บรรพจารย์ยุทธ์เอ่ยเสียงเย็นชา เห็นชัดว่าไท่ซั่งคุนหลุนจุดโทสะของเขาขึ้นมาแล้ว“เจ้าถือกำเนิดจากวิถียุทธ์ ได้รับการฟูมฟักจากโลกเทพยุทธ์ เจ้าคิดว่าขอเพียงเจ้าไม่คิดเช่นเดิมแล้ว เจ้าจะมิใช่คนของวิถียุทธ์อย่างนั้นหรือ หากวิถียุทธ์ล่มสลาย เจ้าก็ต้องตายไปด้วยผู้คนบนโลกนี้ล้วนต้องมีจุดยืน แม้กระทั่งฟ้าดินสรวลยังต้องออกตามหาจุดยืนที่ถูกโฉลกกับตนเอง เจ้าคิดว่ามีสติแจ่มชัด ละทิ้งจุดยืนแล้วจะใช้ชีวิตตามความเชื่อของตนเองอย่างแท้จริงได้หรือ หากมีขุมพลังที่เจ้าต้านไม่ไหวบุกมาสังหารเจ้า นอกจากวิถียุทธ์ ผู้ใดยังจะมาช่วยเหลือเจ้าอีก”แต่ละประโยคของบรรพจารย์ยุทธ์นิพพานรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เขาไม่มีท่าทีวางเฉยเฉกเช่นวันวานอีกต่อไป โทสะนั้นกดเก็บไว้ไม่อยู่อีกต่อไปแล้วไท่ซั่งคุนหลุนแค่นเสียงหยันดังเหอะแล้วเอ่ยว่า “จริงอย่างที่คิด ท่านสมคบกับฟ้าดินสรวลสินะ มหาศึกโลกเทพยุทธ์ก่อนหน้านี้ ท่านล่วงรู้แผนการของพวกผู้ฝึกบำเพ็ญสายอื่นจากฟ้าดินสรวลมาก่อนแล้ว
