ตอนที่ 196 โล่งใจ
“ก็จริง จิ่งเป่ยเฉินยิ่งไม่ต้องเป็นห่วงเลย เทควันโดสายดำอย่างเขา คิดว่าฮั่วตงเองก็ไม่น่าจะสู้เขาได้หรอก” เมื่อเธอฟังหลินจือเซี๋ยวพูดแบบนี้ก็โล่งใจมากขึ้น ก่อนจะเหยียบคันเร่งและขับรถออกไป
“โหรวโหรว เธอนี่ ฉันชื่นชมเธอจริง ๆ บิ๊กบอสรู้ไหมเนี่ยว่าเธอพูดถึงเขาแบบนั้น?”
“อยู่ต่อหน้าเขา ฉันก็พูดแบบเดียวกัน ตอนที่เธอเลิกงานก็ระวังตัวไว้ด้วย ฉันจะไปรับลูกแล้ว!” เธอพูดจบก็วางสายโทรศัพท์ทันที ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังโรงเรียนอนุบาลสายรุ้ง
เมื่อวานเธอไม่ได้มารับพวกเขา วันนี้ตอนที่เธอเห็นพวกเขา เธอรู้สึกตื่นเต้นกว่าเด็ก ๆ ทั้งสองคนเสียอีก และเมื่อเห็นพวกเขาออกมา ภายในหัวก็คิดถึงเรื่องที่จิ่งเป่ยเฉินพูดเมื่อเช้า เรื่องที่อยากให้ย้ายไปอยู่ด้วยกัน
ดูเหมือนว่าจะมีบางอย่างที่ผิดปกติเกิดขึ้น
แต่ในฐานะที่เธอเป็นหัวหน้าเลขา ทุก ๆ วันคงดูไม่เหมาะหากต้องออกก่อนเวลา ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกว่าควรหาเลขาให้จิ่งเป่ยเฉินจริง ๆ เสียที
เหมือนเธอจะต้องเป็นการเลขาจริง ๆ เสียแล้ว
ฉีเซิงเทียนที่ได้รับตำแหน่งเป็นผู้จัดการและก็ทำงานเป็นผู้ช่วยของจิ่งเป่ยเฉินอีกที เขาไม่ใช่ทั้งเลขา ส่วนงานที่เหลือของเธอคล้ายกับอิงหยู่ เธอควรให้จิ่งเป่ยเฉินรับเอาถังซือเถียนมาด้วยดีไหม หรือไม่บางทีอาจจะไม่จำเป็นต้องจ่ายเงินเดือนให้เธอด้วยซ้ำ
“แม่จ๋า!” ทั้งสองคนเงยหน้าขึ้นมองไปที่อันโหรวและตะโกนออกมาพร้อมกัน
เธอก้มลงมองหน้าพวกเข
