มาจากห้อง แต่แทนที่เธอจะเดินลงไปชั้นล่าง เธอกลับเดินไปคุยโทรศัพท์ต่อที่ระเบียง “ประธานจิ่งมีธุระอะไรหรือเปล่าคะ?”
“ฉันอยากได้จูบก่อนนอนบ้าง”
อันโหรวอึ้งไปสักพัก ก่อนจะพูดขึ้น “จุ๊บๆ！”
“อัน โหรว……….” จิ่งเป่ยเฉินเอียงศีรษะพลางดื่มไวน์ในมืออย่างรวดเร็ว ผู้หญิงคนนี้ฉลาดที่จะรับมือเขานับครั้งไม่ถ้วน
“ประธานจิ่งยังอยู่ไหมคะ” เธอหัวเราะพลางเอ่ยถาม
เธอเงยหน้ามองไปที่ท้องฟ้ายามค่ำคืน ดาวหลายร้อยดวงกำลังส่องแสงท่ามกลางความมืดกระจัดกระจายไปรอบ ๆ
“จิ่งเป่ยเฉิน!” จู่ ๆ เธอก็ตะโกนเรียกเขา
จิ่งเป่ยเฉินที่กำลังหยิบขวดไวน์ขึ้นมาริน เมื่อได้ยินเสียงตะโกนของเธอก็หยุดชะงัก “ฉันยังอยู่”
เสียงของเธอนุ่มนวลแต่ก็ได้ยินอย่างชัดเจน ราวกับกลัวว่าเขาจะไม่ได้ยิน “นายคิดว่าแม่ของฉันยังจะมีชีวิตอยู่หรือเปล่า”
“ไม่มีทาง!” เขาตอบแบบไม่คิด “เธอยังมีชีวิตอยู่แน่นอน ต้องมีชีวิตอยู่สบายดีด้วย”
“ขอบคุณนายที่ปลอบฉันนะ หยุดดื่มไวน์แล้วไปนอนได้แล้ว” เธอเตรียมวางสายทันทีที่พูดจบ เธอเลื่อนโทรศัพท์มาอยู่ตรงหน้า เลื่อนหน้าจอขึ้น…หลังจากนั้นก็กดวางสาย
เธอเชื่อว่าแม่ของเธอยังมีชีวิตอยู่
จะต้องมีชีวิตอยู่อย่างแน่นอน
