แต่กลับยิ่งหยิ่งผยองมากขึ้น
เธอเป็นลูกสาวของตระกูลถัง ความสัมพันธ์ระหว่างพี่ชายของเขาและพี่เฉินก็ดีมาโดยตลอด เพราะงั้นแค่ผู้หญิงคนเดียวคงไม่สามารถทำให้ครอบครัวของพวกเขาทะเลาะกันได้
“ในเมื่อคุณถังยืนกรานว่าจะไม่ออกไป งั้นก็รออยู่ที่นี่นะคะ ฉันมีเวลาเล่นกับคุณทั้งวัน” เธอเดินออกไปหาพนักงานคนอื่น ๆโดยไม่สนใจเธออีก “พวกเธอไปพักผ่อนกันก่อน!”
เธอรับรู้ได้ถึงสายตาที่จับจ้องเธอจากด้านหลัง แต่เธอก็ไม่ได้สนใจมัน เธอคุยกับเฟิงชิงชิงเสร็จก็เดินไปที่ห้องแต่งตัว
เหอเฉ่ามองมาที่เธออย่างกังวล ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเบา ๆ ว่า “ต้องโทรศัพท์บอกประธานจิ่งไหมคะ?”
เธอได้ยินคำพูดเมื่อครู่อย่างชัดเจน หากการถ่ายโฆษณาวันนี้ไม่เสร็จ อันอีหานแย่แน่
“ไม่ต้อง” จิ่งเป่ยเฉินคงยุ่งอยู่ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้เธอจัดการมันได้อยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องทำให้เขาตื่นตระหนก
และเขาก็คงไม่อยากเจอถังซือเถียนด้วย เธอไม่อยากทำให้เขาไม่มีความสุข
“แต่…….” เธอหันไปมองที่ห้องแต่งตัวด้วยความกังวล คนที่อยู่ด้านนอกดูเหมือนกำลังชมเรื่องสนุก ๆ และผู้กำกับเจียงก็มาเป็นแบบนี้อีก
“ไม่มีอะไร แค่เธออดทนรอไปก่อนก็พอ” หลังจากที่เธอปลอบใจเหอเฉ่าเสร็จก็เดินเข้าไปในห้องแต่งตัว
หลังจากที่พูดคุยกับถังซือเถียนสักพักก็รู้สึกกระหายน้ำขึ้นมา เธอหยิบขวดน้ำดื่มขึ้นมา พลางบิดฝาขวดเปิดออกและเดินออกไปด้านนอก
“อันอีหานเธออยู่ไหน? หรือไม่อยากรับผิดชอบหน้าที่นี้แล้วง
