ั้นเหรอถึงได้หนีไป!” ถังซือเถียนเดินบนรองเท้าส้นสูงเข้าไปหาอันโหรว
อันโหรวหันกลับมาอย่างไม่สนใจ เธอเงยหน้าขึ้นเพื่อดื่มน้ำก่อนจะมองไปที่ถังซือเถียนที่โกรธจนเลือดขึ้นหน้า ความรู้สึกเหมือนกำลังเล่นอยู่กับเด็กน้อย บังคับเรื่องโง่ ๆ เรื่องที่ไร้สาระแบบนี้เธอเลิกเล่นไปนานแล้ว
“เธอยังมีอารมณ์ดื่มน้ำอยู่อีก!” ทันใดนั้นถังซือเถียนก็เกิดความคิดเลวร้ายขึ้นมาในหัว เธอปัดขวดน้ำอย่างแรง
น้ำในขวดกระเซ็นกระจายไปทั่ว ไม่เพียงหกใส่ตัวอันโหรวเท่านั้น แต่ขวดน้ำที่ตกอยู่บนพื้นก็มีน้ำไหลกระจายออกมาด้วย
คนที่อยู่ข้างอันโหรวรีบหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดบนเสื้อผ้าของเธอ “คุณถัง ที่บ้านของคุณสอนมาแบบนี้งั้นเหรอ?”
“เธอจับมันไว้ไม่แน่นเอง ฉันแค่ผลักมันเบา ๆ แค่นั้นเอง!” เธอยังไม่ยอมรับผิด มีแค่อันอีหานที่ขัดขวางเธอ เธอไม่พอใจเป็นอย่างมาก!
“หึ………” เธอเค้นเสียงหัวเราะอย่างเย็นชา เช็ดคราบน้ำบนอกอย่างต่อเนื่อง กระโปรงสีขาวเปียกแนบไปกับผิวของเธอ เผยให้เห็นเนื้อผิวกายขาว ๆ ของเธอ
เธอมันไร้เดียงสาเหลือเกิน!
ก่อนที่ถังซือเถียนจะเอ่ยปากพูด จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้ามาจากด้านนอก หรือว่าจะเป็นพี่เฉิน?
ยัยผู้หญิงคนนี้ที่แท้ก็เป็นคนโทรศัพท์ไปบอกพี่เฉิน แต่ไม่เป็นไร เรื่องวันนี้เธอไม่ผิด คนที่ผิดคืออันอีหาน!
เธอหันไปมองประตูทางเข้าอย่างตื่นเต้น พลางจ้องมองดวงตาที่ดำสนิทของผู้ชายที่เดินเข้ามา “เกาเซิน ฉันยังไม่ได้โทรศัพท์หาคุณนี
