เมา แต่กลับได้ยินทุกคำพูดที่พวกเขาคุยกัน เมื่อก่อนเวลาพวกเขาเจอกัน มือของเธอไม่ได้สวมแหวน แต่จู่ ๆ กลับสวมแหวนแต่งงาน เป็นไปได้ไหมที่เป็นจิ่งเป่ยเฉินให้เธอ?
เมื่อพูดถึงความเป็นไปได้ เขาก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาทันที แม้จะดื่มไปหลายแก้วจนเมา
หลังจากรับประทานอาหารเสร็จก็เดินทางกลับ ในที่สุดอันโหรวก็เข้าใจในสิ่งที่จิ่งเป่ยเฉินพูดกับเธอว่าจะไม่เกรงใจ
ทันใดนั้นรถก็หยุดจอดบนถนนที่มืดและเงียบสงัด เธอมองผู้ชายที่เข้ามาใกล้และปลดเข็มขัดนิรภัยออก พลางเอ่ยถามว่า “นายจะทำอะไร?”
“ทำ”
“จิ่งเป่ยเฉิน ฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น!” ทันทีที่เธอเปิดประตูรถก็ถูกเขาจับแขนเอาไว้ ก่อนที่เธอจะสะบัดมือออก
แต่ชั่วพริบตาเขาย้ายตัวจากที่นั่งคนขับขึ้นมาคร่อมบนตัวเธอ เธอกำลังพูดแต่เขากลับเอนเบาะที่นั่งลง ร่างกายของเธอจึงเอนลงตาม
เธอกลืนน้ำลายมองดวงตาอันมืดดำของเขาปริบ ๆ ได้แต่มองโครงร่างของเขาผ่านแสงจันทร์ราง ๆ “นี่มันบนถนนนะ!”
จิ่งเป่ยเฉินสูดหายใจเข้า ปลดเข็มขัดนิรภัยออกและกระซิบข้างหูเธอ “ฉันรู้”
“รู้แล้วยังทำอีก ถ้ามีคนผ่านมาจะทำยังไง?” เธอไม่อยากเป็นที่ถูกจับตามอง！
“ที่แท้เธอก็กังวลเรื่องนี้” เขายิ้มและหัวเราะเบา ๆ “ทางนี้เป็นทางไปบ้านพักวิลล่าของฉัน ไม่มีคนผ่านมาหรอก”
คืนนี้เธอถูกเขามอมไวน์ไปหลายแก้ว แม้แต่ทางกลับบ้านยังไม่ได้มอง ไม่คิดว่าจะเป็นทางไปบ้านของเขา
เธอไม่ควรเชื่อใจเขาจริง ๆ ด้วย！
ไม่นึกเลยว่าจะพาเ
