ธอมา！
“งั้นไปบ้านพักวิลล่าของนายไม่ดีกว่าเหรอ?” เธอพยายามรวบรวมสติจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ แต่น้ำเสียงปฏิเสธที่นุ่มนวลของเธอกลับไม่เป็นผล
“ได้สิ แต่ถ้าเธอไปบ้านพัก คืนนี้ฉันจะไม่ปล่อยเธอไปแน่” ความหมายของเขาก็คือหากเธออยู่ที่นี่ยังกลับไปบ้านเธอได้
“นายมันร้ายกาจนัก!” เธอกัดฟันจ้องไปที่เขา เธอไม่ได้อยากให้รถสั่นนะ！
อันโหรวรู้ว่าเธอไม่มีทางหลบหนีได้ เธอจึงกัดฟันพูด “เร็วเข้า รีบทำให้มันจบ ๆ!”
“ได้สิ” เขาตอบกลับอย่างมีความสุข
หรือเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ทำให้เธอค่อย ๆ หมดสติ เมื่อเธอตื่นขึ้นมาก็เช้าแล้ว
เธอยกมือขึ้นมาบังแสงแดดที่กระทบเข้ามา สายตาที่ยังไม่ปรับโฟกัส เธอมองเห็นแสงคริสตัลจากโคมไฟด้านบน ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นมองไปรอบ ๆ ห้องสีเย็นขนาดใหญ่
นี่บ้านของจิ่งเป่ยเฉินงั้นเหรอ?
ความทรงจำครั้งสุดท้ายที่เธอจำได้คือภาพเร่าร้อนที่อยู่ในรถ ทำไมตื่นมาถึงอยู่ที่บ้านเขาได้ เขาไม่ได้บอกจะไปเธอส่งที่บ้านหรอกเหรอ?
ก่อนที่เธอจะคิดไปมากกว่านั้น เธอดึงผ้าห่มขึ้นมาและด่าจิ่งเป่ยเฉินในใจ
เธอมองหาเสื้อผ้าที่สวมใส่เมื่อวาน แต่กลับหามันไม่เจอ จึงสวมรองเท้าเดินไปหาที่ตู้เสื้อผ้าสีเนื้อด้านหน้าด้วยความหวัง
แต่เมื่อเธอเห็นชุดแต่งงานแขวนอยู่ด้านข้างเสื้อเชิ้ตสีขาว เธอยืนอึ้งอยู่สักพักก่อนจะเรียกสติตัวเองกลับมา
เขามีชุดเจ้าหญิงตัวน้อยเหมือนในห้องนอนที่โรงแรมนั่วเทียน บ้านของเขาเตรียมเสื้อผ้าให้เธอเอาไว้อย่างเรียบร้อ
