ารู้หลังจากที่เธอจากไป เมื่อเขาออกตามหาเธอ เธอก็จากไปเสียแล้ว จึงไม่ทันสังเกตเห็นถึงข่าวคราวของแม่เธอ เพราะคิดว่าพวกเธอน่าจะออกไปพร้อม ๆ กัน
“ขอบคุณนะ!” เธอเอ่ยคำขอบคุณที่มาจากใจจริง ด้วยความช่วยเหลือของเขา ไม่แน่ว่าอาจจะได้เจอแม่ของเธอก็เป็นได้
จิ่งเป่ยเฉินจ้องมองไปที่ใบหน้าของเธออย่างจริงจังและพูดขึ้น “เธอจะเกรงใจฉันทำไม ฉันเองยังไม่เห็นต้องเกรงใจเธอเลย”
เธอได้ยินแบบนั้นก็ก้มหน้าก้มตากินข้าว ก่อนจะเอ่ยปากพูดและเงยหน้าขึ้นมามองเขาอีกครั้ง “ตรงนั้นมันไม่ใช่ปัญหาจริง ๆ สักหน่อย”
“พวกเขาต่างก็เป็นผู้ชาย เธอยังกังวลอีกเหรอว่าพวกเขาจะเสียเปรียบ?”
ผู้ชายไม่ต้องกังวลอย่างนั้นเหรอ? ตรรกะบ้าบออะไรกัน?
เพียงแต่เมื่อได้เห็นเขาทำท่าทางสงบลงแบบนี้ เธอเองก็วางใจจึงไม่สนใจอะไรอีก
และในขณะนั้นเอง ภายในห้องส่วนตัวขนาดใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลจากพวกเขาเท่าไรนัก แต่ละคนล้วนมีสาวงามนั่งอยู่ที่ข้างกาย มีทั้งดูสูงส่ง ดูโลลิ ดูไฮ ดูหรูหรา ดูบริสุทธิ์ และดูเร่าร้อน……..
ในสถานการณ์เช่นนี้ ถังซั่วผู้ที่เป็นคนอ่อนโยนแต่แรกซึ่งเหมือนกับหยกที่บริสุทธิ์ยังคงนั่งเงียบ อาหารที่อยู่บนโต๊ะค่อย ๆ ถูกเขาตักเข้าปากทีละนิดละหน่อย มันไม่เหมือนกับการอ้าปากหรือกระทั่งหุบปากเลยสักนิด
ถังซั่วจ้องมองไปยังชิ้นเนื้อของปลาที่สะอาด ก่อนจะถูกคีบเข้าปากและพูดว่า “ออกไปให้หมด!”
