่างเธอก็ใช้หลานชายหลานสาวไปขู่ไว้ก็ได้ แค่นี้ก็สามารถรับรองเรื่องการเข้าสู่บ้านตระกูลจิ่งได้แล้ว”
“แบบนั้นไม่ได้ หยางหยางกับหน่วนหน่วนเป็นลูกของฉัน พวกนายเป็นตระกูลจิ่งที่ใหญ่โตและเข้าไปถึงก็ยาก ฉันไม่เข้าไปหรอก! นายปล่อยฉันไปดีไหม?” เธอไม่กล้าบอกกับเขาเลยว่าวันนี้คุณนายจิ่งเองก็ได้พูดแบบเดียวกับเขาเหมือนกัน เพียงแต่การเอ่ยคำพูดนั้นล้วนไม่เหมือนกัน
“ถ้างั้นคงต้องบอกกับเธอเลยว่าเสียใจด้วย เนื้อที่เข้าปากของฉันไปแล้วไม่มีทางคายออกได้ง่าย ๆ ในเมื่อเข้ามาแล้วก็จงรออยู่นิ่ง ๆ และเตรียมพร้อมสำหรับวันแต่งงานที่งดงามเถอะ ถ้าเธอไม่ซื่อสัตย์ ฉันก็ไม่ลังเลที่จะไปหานักข่าวและประกาศวันแต่งงานของพวกเราในทันที” เขาส่งแก้วไวน์ที่เทแล้วไปวางไว้ตรงหน้าเธอ มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อยและพูดว่า “ว่าไง?”
“ยินดีด้วย นายชนะอีกแล้ว!” เธอยกแก้วไวน์ขึ้นเพื่อเป็นมารยาท ก่อนที่จะใช้น้ำเสียงปกติเอ่ยไปว่า “ในตอนนั้นที่ฉันจากไป แม่ของฉันไม่ได้ไปด้วย แต่เธอเองก็ไม่ได้ถูกจับ นายพอจะรู้ข่าวคราวเรื่องพวกนี้บ้างไหม?”
แต่เดิมทีเธอไม่ได้คิดวางแผนที่จะบอกเรื่องที่เธอกลับมาทำอะไรให้จิ่งเป่ยเฉินฟัง เพียงแต่ว่าตอนนี้พวกเขาต่างก็เป็นสามีภรรยา แน่นอนถึงแม้ว่าจะไม่ได้ตั้งใจอยู่บ้าง แต่ด้วยความสามารถของเขาแล้ว บางอย่างลดทิฐิได้ก็ควรลด
“พรุ่งนี้จะส่งคนไปสืบหาให้” ในปีนั้นเรื่องทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว และตอนนั้นเขาเองก็เพิ่งม
