ดวงตาของเธอ “ดูสามีของคุณไปนัดบอดได้แบบนี้ อันโหรวจิตใจของเธอนี่จะกว้างเกินไปหน่อยหรือเปล่า?”
“อืม ฉันควรจะโกรธไหม จากนั้นก็ไล่ผู้หญิงพวกนั้นไปดีไหม แต่สุดท้ายพวกนายก็จะไม่ได้นัดบอด แบบนี้นายคิดว่ายังไง?” เธอเองก็รู้ว่ามันช่วยไม่ได้ คุณนายจิ่งตั้งใจหาลูกสะใภ้มากขนาดนั้น!
“ถ้าพวกเราไม่ออกไป เดี๋ยวพวกเขาจะมาหาพวกเรานะ!” เธอเตือนเขาด้วยความหวังดี
“ไม่ดี!“ ทันใดนั้นจิ่งเป่ยเฉินก็คลายมือออกจากเอวของเธอ และเปลี่ยนไปจับมือเธอแทน “ไปกินข้าวกัน!”
เมื่อมองไปยังมื้อค่ำใต้แสงเทียน เธอก็พอจะเข้าใจแล้ว จิ่งเป่ยเฉินแต่ไหนแต่ไรไม่เคยคิดเรื่องนัดบอด เพียงแต่พวกเขาสามคนต้องรับมือกับความงดงามของผู้หญิงที่เป็นดาวจรัสฟ้าทั้งสิบสองคนในตำนาน
อันที่จริงเธอก็อยากเห็นเหมือนกัน บางทีเธออาจจะกำลังวางแผน เรื่องแบบนี้สร้างแรงบันดาลใจให้กับเธอมากเกินไปจริง ๆ
จิ่งเป่ยเฉินเห็นสีหน้าที่ผิดหวังของเธอปรากฏขึ้น จู่ ๆ มือที่ถือขวดไวน์ก็ชะงักและพูดว่า “ดูเหมือนว่าเธอคิดอยากจะไปกินข้าวกับพวกเขามากกว่านะ”
“ไม่ใช่ ฉันแค่คิดว่าอยากจะเห็นพวกกลุ่มดาวจรัสฟ้าผู้หญิงทั้งสิบสองคนนั้น จะได้คิดเตรียมการเอาไว้ หากวันข้างหน้าเจอคุณนายจิ่งอีกจะได้เตรียมคำพูดไว้ถูก” เธอตอบอย่างเสียงอันแหบแห้ง
อันที่จริงเมื่อเผชิญกับเรื่องที่อยู่ตรงหน้ามันก็ตลกพอดู เขาจึงพูดให้ความร่วมมือไปว่า “เธอวางใจเถอะ เธอเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ฉันจะแต่งงานด้วย อีกอย
