”
“เข้าใจแล้ว งั้นฉันขอตัวก่อนนะ!” เธอเตรียมจะเดินออกไป แต่ในขณะที่เธอกำลังจะหันหลังกลับก็เห็นจิ่งเป่ยเฉินวางถ้วยชาลง
เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย ทั้งสองคนสบตากัน เธอกลอกตามองไปทางอื่น ก่อนจะดันแว่นตากรอบทองขึ้นและพูดว่า “ประธานจิ่งมีอะไรเหรอคะ?”
จิ่งเป่ยเฉินเอนหลังและเอานิ้วกวักเรียกเธอมา “เหนื่อยแล้ว ต้องการพลังงาน ช่วยจูบฉันทีสิ”
อันโหรวที่ยืนมองดูใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาอยู่ใช้นิ้วชี้ไปยังถ้วยชาที่อยู่บนโต๊ะ ก่อนจะพูดว่า “ดื่มชาย่อมได้พลังงานมากกว่า”
เขาหรี่ตาและพูดเบา ๆ ว่า “ฉันจะของีบหน่อยนะ”
“ได้ แค่จูบนะ” เธอหันหลังกลับและเดินเข้าไปหาเขา เธอไม่คิดอยากจะใช้เวลาทั้งวันอยู่กับเขาบนเตียงหรอกนะ
จิ่งเป่ยเฉินยิ้มและมองดูเธอเข้ามา อันที่จริงแล้วเขาไม่คิดจะงีบหลับหรอก
อันโหรวมองไปยังใบหน้าที่ยิ้มจาง ๆ ของเขา เสียงรองเท้าส้นสูงที่ดังขึ้นภายในห้องเงียบ ๆ เธอที่กำลังเดินเข้าไปใกล้เขา พลันก็ถูกเขาดึงเข้ามาใกล้
“เดี๋ยวก่อน”
จิ่งเป่ยเฉินเงยหน้ามองเธอ “เดี๋ยวอะไร?”
เธอชี้ไปยังถ้วยชา ก่อนจะมองเขาด้วยรอยยิ้ม “ถ้านายไม่คิดถึงเรื่องนี้ อันที่จริงดื่มชาก็ช่วยให้สดชื่นขึ้นจริง ๆ นะ”
ทันทีที่เธอพูดจบ จิ่งเป่ยเฉินก็ใช้การกระทำจริง ๆ บอกกับเธอว่าเขาไม่จำเป็นต้องคิดอะไร
ใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาขยับเข้ามาใกล้ใบหน้าของเธอมากขึ้น มือใหญ่จับท้ายทอยของเธอไว้
“ประธานจิ่ง……” ฉีเซิงเทียนยืนอยู่ที่หน้าประตูห้อง เขาม
