เป็นเธออีกแล้ว?” ถังซือเถียนยังคงประทับตัวเธอไว้ในส่วนลึก เพราะครั้งที่แล้วตอนที่กินข้าวแล้วจิ่งเป่ยเฉินเมามาก ก็เป็นเธอที่ไปส่งเขากลับห้อง
คิดไม่ถึงเลยว่าตอนที่ออกมากินข้าวข้างนอกจะเห็นพวกเขามาด้วยกัน หนำซ้ำยังพูดคุยและยิ้มหัวเราะอย่างสนุกสนาน พี่เฉินเองก็ดูมีความสุขมากด้วย แต่ไหนแต่ไรเขานั้นไม่เคยยิ้มและหัวเราะต่อหน้าเธอมาก่อนเลย
แม้ว่าต่อหน้าพี่ชาย เธอจะแสดงสีหน้าที่เย็นชาเป็นปกติ แต่เมื่อมองดูดี ๆ แล้วตอนแรกเธอคิดว่าผู้ชายที่ยิ้มและหัวเราะขนาดนั้นต้องไม่ใช่จิ่งเป่ยเฉินแน่ ๆ แต่พอมาดูดี ๆ สุดท้ายแล้วก็เป็นเขานี่เอง
ถังซั่วเองก็คิดแบบเดียวกัน เขามองไปยังอันโหรว ความรู้สึกที่คุ้นเคยกับเธอนั้นมีมากจริง ๆ ถึงแม้ว่าจะมีใบหน้าที่ไม่เหมือนกันก็ตาม
หยางหยางเองก็ดูเหมือนกับจิ่งเป่ยเฉินมาก อันอีหานเองก็คล้ายอันโหรวจริง ๆ ราวกับว่าเป็นคนเดียวกัน!
ขณะที่เธอกำลังถือมีดและส้อมอยู่นั้น แหวนที่อยู่ตรงนิ้วมือของเธอดูเปล่งประกายแพรวพราวมาก และแหวนนั้นก็ถูกสวมไว้ตรงนิ้วนางข้างซ้ายอีกด้วย
แต่เมื่อมองไปยังจิ่งเป่ยเฉิน มือของเขาดูโล้นไม่มีอะไรสวมใส่ แล้วเธอแต่งงานกับใครกัน?
“ฉันเป็นหัวหน้าเลขาของประธานจิ่งค่ะ เป็นเรื่องปกติที่ต้องออกมากินข้าวกับเขา ถ้าหากว่าคุณหนูถังมีเรื่องอะไรคับข้องใจสามารถพูดคุยกับประธานจิ่งที่อยู่ตรงหน้าได้เลยนะคะ” เธอพูดจบก็หันไปกินข้าวต่อ การมาของถังซือเถียนไม่ได้ส่งผลกระทบอะไ
