และจับจ้องมองเขาอย่างละเอียด
“ฉันไม่ต้องการเลขาคนอื่น”
“พี่เฉิน แล้วตำแหน่งอื่น ๆ ล่ะ?” ถังซือเถียนยังคงเอ่ยถามต่อไปโดยไม่คิดย่อท้อ
“ตอนบ่ายเธอมีนัดคุณหนูอวี๋ไปโยคะไม่ใช่เหรอ? ไปกันเถอะ!” ถังซั่วดึงแขนของเธอไว้ นี่เป็นครั้งแรกที่เขายอมแข็งกระด้างกับน้องสาวของตน
“พี่ ปล่อยฉันนะ! ฉันมีเรื่องต้องพูด!” ถังซือเถียนตะโกนอย่างไม่พอใจ สุดท้ายแรงของเธอก็สู้ถังซั่วไม่ได้ จึงทำได้แค่ถูกเขาดึงออกไป แต่ภายในหัวของเธอไม่คิดยอมแพ้เรื่องพวกนี้หรอก ยิ่งเห็นผู้หญิงขี้เหร่คนนั้นยิ้มแบบนั้น!
ทำไมเธอถึงได้กลายเป็นเลขาของเขา แต่ทำไมเธอถึงไม่ได้!
เมื่อออกมาจากร้านอาหาร ถังซั่วก็ค่อย ๆ ผ่อนแรงลง ก่อนจะปล่อยเธอเป็นอิสระ เธอที่ยืนอยู่ตรงนั้นล้วนไม่พอใจ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองพี่ชายของตน “พี่ ทำไมพี่ถึงไม่อยากให้ฉันพูด ไม่ง่ายเลยนะที่ฉันจะได้เจอพี่เฉิน”
“เธอก็เห็นเขาแล้วไม่ใช่เหรอ หรือว่าเธอไม่ได้สังเกตผู้หญิงที่นั่งตรงข้ามกับเขาเลย?” ใบหน้าที่อ่อนโยนและยิ้มแย้มอยู่ตลอดของเขา ตอนนี้กลับแสดงใบหน้าที่ไม่พอใจออกมา
ไม่ต้องพูดถึงหยางหยางและหน่วนหน่วนว่าเป็นลูกของจิ่งเป่ยเฉินหรือเปล่า แต่ผู้หญิงคนนี้ จิ่งเป่ยเฉินปฏิบัติกับเธอไม่เหมือนคนอื่น ถ้าหากเขาไม่พาเธอออกมา ไม่รู้เลยว่าถ้าจิ่งเป่ยเฉินโกรธแล้วจะกลายเป็นยังไงบ้าง
“ฉันเห็นแล้ว พี่เองก็รู้ว่ายัยนั่นไม่ใช่คนดูดีอะไร!! พี่เฉินตั้งค่าความสวยไว้ยังไงกันแน่ ครั้งที่แล
