ๆ แต่ไม่รู้ว่าคนคนนั้นจะเป็นจิ่งเป่ยเฉินหรือว่าใครกัน
“ฉันเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนนะคะ ทั้งยังได้ยินว่าผู้หญิงคนนี้เคยเป็นแฟนสาวของประธานโอวหยาง แต่ว่าตอนนี้ประธานโอวหยางแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นไปแล้ว ยังไปถามหาแฟนเก่าทำไมเหรอคะ? หรือว่าประธานโอวหยางยังคิดถึงเธออยู่กัน” น้ำเสียงของเธอดูสงบนิ่ง เพียงแต่ช่วงท้ายยังคงเน้นเสียงให้ดังขึ้น แฝงไปด้วยความประชดประชัน
ทันใดนั้นโอวหยางลี่ก็ลุกขึ้นจากโซฟาและเดินไปข้างหน้าเธออย่างรวดเร็ว อันโหรวเมื่อเห็นดังนั้นก็ไม่ได้รีบที่ถอยหลังไป “ประธานโอวหยางคิดจะทำอะไรคะ?”
โอวหยางลี่ตอนนี้เริ่มมีอารมณ์ดุเดือด ทันใดนั้นข้อมือของเธอก็ถูกเขาจับไว้แน่น ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่เธอราวกับจะมองให้ทะลุผ่าน “บอกฉันมา เมื่อคืนก่อนเธออยู่ที่ไหนกัน?”
“อะ ทำไมฉันต้องตอบคำถามของประธานโอวหยางด้วย ที่นี่คือบริษัทจิ่ง! ไม่ใช่บริษัทอุตสาหกรรมโอวหยางนะคะ!” เธอพยายามบิดข้อมือของตัวเองออก แต่เขากลับจับมันแน่นขึ้น เธอจึงกระแทกเท้าของเธอลงไปบนหลังเท้าของเขาทันที
โอวหยางลี่ปล่อยมือของเธอออกด้วยความเจ็บปวด แต่สายตาของเขายังคงไม่ละจากเธอ “ที่แท้เธอคือโหรวโหรวสินะ ถึงได้ดูโกรธฟัดเฟียดขนาดนี้!”
เมื่อโอวหยางลี่กำลังจะเดินเข้าไปหาเธออีกครั้ง ทันใดนั้นประตูห้องประชุมก็ถูกเปิดออก จิ่งเป่ยเฉินเดินเข้ามาอย่างใจเย็น ก่อนจะเหลือบมองดูโอวหยางลี่ด้วยดวงตาสีดำสนิทของเขา “ภรรยาของประธานโอวหยางทำให้
