ธอเห็นแบบนั้นก็รีบเอารถลงไปจอดไว้ที่ชั้นใต้ดินทันที
เมื่อเธอขึ้นมายังห้องทำงาน ฉีเซิงเทียนก็เดินเข้ามาข้างใน ก่อนจะเหลือบมองไปที่เธอและเอ่ยว่า “รินกาแฟให้หน่อยหนึ่งแก้ว เอาไปส่งที่ห้องประชุมนะ” เมื่อพูดจบเขาก็เดินออกไป
เป็นไปได้ว่าคนในห้องประชุมอาจจะเป็นคนที่เธอเห็นอยู่ที่ด้านนอก ‘โอวหยางลี่’ คนนั้น บริษัทจิ่งดูแลบริษัทเห่อได้ไม่นานเท่าไร ผลิตภัณฑ์ใหม่ยังไม่ทันวางขาย โอวหยางลี่ก็มาที่บริษัทจิ่งแบบนี้ เขาคิดจะทำอะไรกันแน่?
เมื่อคิดถึงเรื่องคืนก่อนที่บังเอิญเจอกับเขา เธอก็คิดว่าครั้งนี้ที่โอวหยางลี่มาอาจจะเป็นเพราะตัวเธอก็เป็นไปได้
เธอหวังว่าเธอจะคิดผิดนะ
เธอเปิดประตูห้องประชุมเข้าไป พร้อมกับนำกาแฟเข้าไปเสิร์ฟ ใบหน้าที่ซีดเซียวของเธอนั้นเมื่อแสดงรอยยิ้มช่างดูขนลุกและน่ากลัวพอสมควร “ประธานโอวหยาง เชิญค่ะ”
โอวหยางลี่เงยหน้าขึ้นมองไปยังดวงตาของเธอ ดวงตาที่อยู่ภายใต้แว่นกรอบสีทองนั้นแอบคล้ายโหรวโหรว แต่โหรวโหรวไม่น่าจะเป็นแบบนี้ ถึงแม้ว่าเธอจะหายไปถึงห้าปี แต่ก็คงไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนไปขนาดนี้ หรือว่าจะจำเป็น? จำเป็นต้องแต่งหน้าตัวเองให้กลายเป็นขี้เหร่แบบนี้?
“ฉันได้ยินว่าก่อนหน้านั้นเธอเป็นหัวหน้าแผนกวางแผนของพวก TE ตอนที่อยู่ TE เคยรู้จักกับคนที่ชื่ออันโหรวหรือเปล่า?” เขาได้ตรวจสอบข้อมูลของเธอมาบ้าง แต่ข้อมูลของเธอนั้นก็มีอยู่น้อยนิดจนน่าเสียดาย
จะต้องมีใครสักคนที่ช่วยเธอปกปิดข้อมูลแน่
