ขจนต้องพึ่งคนอื่น เรื่องนี้ต่อให้ฉันพูดจนปากฉีกปากยังไงก็ไม่ได้ผลหรอก!”
ไม่ใช่ว่าเธอไม่เชื่อเขา เพราะหลังจากทำงานด้วยกันมาสักพักหนึ่งแล้ว นอกจากลูซี่ที่เคยเผชิญหน้ากันมาก่อน เธอก็ไม่เคยเห็นผู้หญิงคนอื่นอีกเลย
เพียงแต่นอกจากนี้แล้ว เขาเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้หญิงที่มาอยู่ตรงหน้าเขานั้นเป็นใคร เรื่องนี้ก็พอคาดเดาได้!
จิ่งเป่ยเฉินใช้แรงเล็กน้อยดึงเธอให้เอนตัวเข้าใกล้ ๆ ก่อนจะประคองหยกหอมที่งดงามให้ซบลงตรงอกและพูดขึ้นว่า “ได้ ฉันจะจัดการเอง”
แต่เดิมเธอเป็นคนที่แข็งขืนได้ง่ายอยู่แล้ว แต่เมื่อได้ยินคำพูดของเขาแบบนั้น เธอเองก็รู้สึกผิดอยู่เล็กน้อย
เธอหาตำแหน่งบนตัวเขาเพื่อพิงให้สบาย ๆ ก่อนจะพูดไปว่า “หยางหยางยอมรับเหตุผลเหมือนกับนาย ก่อนหน้านี้ฉันเผลอบอกไปว่านายเป็นพวกไม่ชอบเด็ก ชอบมีนิสัยตีเด็กด้วย”
“อะ…..” เธอเงยหน้าถลึงตาใส่เขา ทันทีที่เธอพูดแบบนั้นก็ถูกฝ่ามือของเขาตีลงบนต้นขาของเธอ “นายตีฉันทำไม?”
แน่นอนเธอรู้ว่าตัวเองพูดไม่ดีเกี่ยวกับเรื่องเขาเยอะ ทั้งยังบอกว่าเขาเป็นพวกชอบตีเด็ก ผู้หญิงคนนี้สงสัยไม่ได้ถูกสั่งสอนมาสินะ
จิ่งเป่ยเฉินก้มหน้าลงและมองเธอด้วยรอยยิ้มภายใต้ดวงตาสีดำของเขา “ฉันไม่ตีเด็ก แต่จะตีเธอ”
“จิ่งเป่ยเฉิน นาย……” เธอกำมือแน่น ถลึงตาใส่เขาอย่างดุดัน ก่อนจะตัดสินใจก้มหน้าก้มตาไม่สนใจเขาอีก
เมื่อเห็นว่าเธอไม่พูดไม่จา เขาเองก็ไม่พูดเหมือนกัน รถที่ได้แล่นออกไปอย่างไม่เร่งรีบ
