ในที่สุดก็ค่อย ๆ ออกจากชานเมืองและมุ่งหน้าไปยังชายหาด
หน้าต่างฝั่งเธอถูกเปิดออกเพื่อรับลมทะเลเค็ม ๆ ที่ใกล้เข้ามา ได้กลิ่นน้ำทะเลที่พัดมาตามสายลม ที่ที่คุ้นเคยก่อนหน้านั้น ตั้งห้าปีแล้วกลับไม่เคยเปลี่ยนแปลงไป
หลังจากที่รถหยุดลง พวกเขาก็ลงจากรถ เธอเดินไปแค่หนึ่งก้าว จิ่งเป่ยเฉินก็โอบเอวของเธอและเดินไปด้วยกัน ตอนนี้ที่ริมชายหาดมีผู้คนเดินอยู่เป็นจำนวนน้อยมาก เงาคนสองคนภายใต้แสงไฟสลัว ๆ ค่อย ๆ ยื่นยาวออกไป
เมื่อเข้าใกล้ทะเลมากขึ้นเรื่อย ๆ ก็ได้ยินเสียงคลื่นซัดเข้าหาชายฝั่งอย่างชัดเจน
สายลมทะเลที่พัดผ่านมายังตัวเธอ ส่งผลให้เส้นผมของเธอพลิ้วไหว เธอกำลังจะยกมือขึ้นเพื่อทัดหู แต่คนที่อยู่ด้านข้างก็ทัดผมให้เธอแทนด้วยความรวดเร็ว
เธอไม่สนใจหัวใจที่เต้นรัว ๆ ก่อนจะเอ่ยยิ้มและถามไปว่า “นายมักจะมาเดินเล่นที่นี่บ่อยเหรอ?”
“ก็ไม่บ่อยหรอก เดือนละครั้ง” เสียงของเขายังคงแผ่วเบาท่ามกลางคลื่นที่ซัดและสายลมที่พัดผ่านในราตรีที่มืดมิดราวกับว่ามีหลายสิ่งหลายอย่างที่มากพอ ๆ กับคลื่นที่ถูกพัดมาจากที่ไกล ๆ
เขาเงยหน้าขึ้นมองไปยังประภาคารที่สว่างไสวในที่ไกล ๆ เธอจากที่นี่ไปห้าปีก่อนหน้านั้น เขาเลยกลับมาเป็นครั้งคราว เพราะหวังว่าสักวันหนึ่งเขาจะได้พบเธอ ณ ที่แห่งนี้
และเขาโชคดีมาก ที่ในที่สุดเธอก็กลับมา
และตอนนี้ก็ยืนอยู่ข้างเขา เป็นภรรยาของเขา…
หัวใจของเขานั้นรู้สึกพองโตมากกว่าเดิม
“คิดว่าตัวเองมีประจำเดือนหร
