มีความสุขขึ้นมา? แล้วก็บินไปต่างประเทศ?
เธอกัดฟันของเธอเบา ๆ มองไปที่ใบหน้าของเขาที่กำลังยิ้มหัวเราะ “อธิบายได้ยอดเยี่ยมจริง ๆ เลยนะ!”
“ฉันพูดความจริง หรือว่าเธอไม่ดีใจที่ได้บินไปต่างประเทศ?” จิ่งเป่ยเฉินเลื่อนสายตาจากหน่วนหน่วนไปมองหน้าเธอ ท่าทางที่ดูโกรธนั้นดูน่ารักมาก!
คำพูดของเขาฟังแล้วดูคลุมเครือเกินไป ถ้าเธอยอมรับว่ามันแปลกที่คืนนั้นถูกวางยา นอกจากความรู้สึกเจ็บปวดก็จำความรู้สึกอื่น ๆ ไม่ได้อีก
“ยังตอบคำถามไม่หมดนะ” เธอเพิกเฉยต่อคำถามของเขา ลูก ๆ ยังไม่รู้เรื่อง ไม่ควรคุยต่อหน้าลูก ๆ ตอนนี้
“หน่วนหน่วน คุณย่าของแด๊ดดี้หน้าตาเหมือนกับหนูเลย นี่เป็นมรดกตกทอดของคุณย่า ไม่สวยเหรอคะ?” เขาสงสัยว่าเธอนั้นเข้าใจคำว่ามรดกหรือไม่
“คุณย่าเหมือนหนูเหรอคะ? ไปเจอคุณย่าได้ไหมคะ?” อันหน่วนเอียงคอมองเขา ดวงตากลมโตสีฟ้าของเธอดูน่ารักมาก
จิ่งเป่ยเฉินส่ายหน้าและพูดด้วยเสียงแผ่วเบาว่า “คงไม่ได้หรอก คุณย่าของหนูจากไปไกลแสนไกล กลับมาไม่ได้อีกแล้ว”
“อ๋อ!” หน่วนหน่วนเข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร
ภายในรถกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง จิ่งเป่ยเฉินหันหน้ากลับไปมองดูถนนด้านหน้า อันโหรวเองก็หันไปมองหยางหยางที่ไม่พูดอะไรสักคำ ค่อยชวนเขาคุยภายหลังก็แล้วกัน คงไม่อยากคุยต่อหน้าเขา
ทันทีที่ถึงบ้านหลินจือเซี๋ยว หยางหยางและหน่วนหน่วนก็ลงจากรถอย่างไม่รอช้า แต่พวกเขายังไม่ถึงประตู หลินจือเซี๋ยวก็ลงมาเปิดประตูรอไว้อยู่แล้ว
