แน่ ๆ
“ไปด้วยกันเถอะ ฉันจะไปส่งพวกเธอเอง” จิ่งเป่ยเฉินเหลือบมองไปยังหมีตัวใหญ่และรถของเล่น ทำไมเขาถึงได้เอามันมาที่ห้องรับรองด้วยนะ ถ้ารู้แบบนี้แต่แรกสู้เก็บไว้ก่อนแทนที่จะนำมาด้วยดีกว่า
แย่จริง ๆ เรา!
อันโหรวจับมือตัวเองอีกข้างก่อนจะเดินออกไปข้างนอก ส่วนบิ๊กบอสที่สูงใหญ่ก็รีบเก็บข้าวของของตัวเองออกไปด้วย มันทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองนี่ดูเลอะเทอะเกินไปจริง ๆ
“แม่จ๋า แม่ชอบพ่อจ๋าไหมคะ? หลังจากนี้พวกเราจะได้อยู่กับพ่อจ๋าใช่ไหมคะ?” หน่วนหน่วนเดินไปพลาง เงยหน้าเธอไปพลาง แก้มของแม่จ๋าแดงแบบนี้ แน่นอนว่าต้องชอบแน่ ๆ
“ยังไม่ใช่ตอนนี้หรอก พวกเราต้องใช้ชีวิตแบบเดิมไปก่อน พ่อจ๋าของพวกหนูงานยุ่งมาก มักจะไม่กลับบ้านในตอนดึกหรอก อยู่กับเขาเดี๋ยวจะทนไม่ไหวเอาได้! แม่จ๋าจะอยู่กับพวกหนูเอง” เธอพูดจบก็รู้สึกถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากด้านหลัง ก่อนจะค่อย ๆ หันหน้าไปมอง จิ่งเป่ยเฉินกำลังจับจ้องมาที่ตัวของเธอ
เธอรีบหันกลับมาทันที ก่อนจะเดินออกไปอย่างใจเย็น ราวกับว่าเมื่อครู่นี้เธอไม่ได้มองไปที่ด้านหลังด้วยซ้ำ
จิ่งเป่ยเฉินมองไปที่แผ่นหลังของพวกเขาทั้งสามคน ในใจของเขารู้สึกอบอุ่นเป็นอย่างมาก ราวกับว่าโลกใบนี้สว่างไสวกว่าเดิม แต่เพียงวินาทีต่อมาเขากลับได้ยินสิ่งที่เธอพูดขึ้นว่าเขามักจะไม่กลับบ้านและทนอยู่กับเขาไม่ได้
