นายอย่าทำแบบนี้นะ!”
“อย่าอะไรเล่า?” จิ่งเป่ยเฉินหยิบกล่องสีแดงเล็ก ๆ ออกมาจากกระเป๋ากางเกงและพูดว่า “ถึงแม้ว่าฉันสัญญาจะไม่จัดงานแต่งในตอนนี้ แต่ว่าก็ต้องมีของบางอย่างไม่น้อยหน้าเช่นกัน!”
แม่ของเด็กทั้งสองคนนี้ไม่ได้สวมแหวนแต่งงานเลย ต้องการให้ผู้คนติฉินนินทาหรือยังไงกัน? เพราะงั้นเขาเลยมีแผนที่ผู้ชายทุกคนสมควรทำ นั่นก็คือมอบแหวนแต่งงานให้กับเธอ
“แหวนสวยจังเลย!” หน่วนหน่วนมองไปยังแหวนที่ส่องแสงแวววาวอยู่ในกล่องและพูดออกมาด้วยเสียงอันดัง
“จิ่งเป่ยเฉิน นาย…..”
จู่ ๆ มือของเธอก็ถูกเขาจับไว้ ก่อนจะหยิบแหวนเพชรที่อยู่ในกล่องออกมา นิ้วที่ไร้แหวนสวมใส่ค่อย ๆ ถูกแหวนของเขาสวมเข้าไปอย่างช้า ๆ
ไหนบอกจะแต่งงานกันแบบลับ ๆ ใครบอกกันว่าแต่งงานลับ ๆ จะเป็นแบบนี้?
“นี่เป็นของขวัญสำหรับเธอ” จิ่งเป่ยเฉินมองไปยังแหวนที่อยู่บนนิ้วนางของเธออย่างพึงพอใจ ก่อนจะก้มหน้าลงและจูบตรงแหวนเบา ๆ เขาเงยหน้ามองเธอพลางถามว่า “พอใจไหม?”
“ก็ดี ขอบคุณ!” เธอหน้าแดงก่อนจะดึงมือกลับและไม่สนใจมองเขาอีก “หยางหยาง หน่วนหน่วน พวกเราไปกันเถอะ”
บิ๊กบอสแสดงออกถึงความรักขนาดนี้ ถึงแม้ว่าจะไม่พอใจอยู่เล็กน้อย แต่เธอเองก็คิดว่าเขาดูแลหน่วนหน่วนอย่างดี ไม่ใช่เพราะของขวัญที่มอบให้พวกเขา หรือเป็นเพราะว่าเขาเช็ดปากให้หน่วนหน่วนสักหน่อย
แน่นอนว่าถ้าหากพวกเขาไม่ได้อยู่ด้วยกันละก็ เธอคงคิดว่าจิ่งเป่ยเฉินแอบเตรียมแหวนวงนี้ไว้ให้หน่วนหน่วน
