นเกินไป และมีแค่หยางหยางเท่านั้นที่ยังคงดูสงบนิ่งไม่เปลี่ยนแปลง
ทันใดนั้นก็มีเงาสีดำปรากฏขึ้นผ่านดวงตาของเธอ ยังไม่ทันได้รู้สึกตัว จิ่งเป่ยเฉินก็เอามือของเขามาเช็ดปากของเธอเสียแล้ว เธอเหลือบมองไปยังมือของเขาและหันหน้าไปเอ่ยถามว่า “นายทำอะไร?”
“ฉันคิดว่าเธอจะหึงหวง เพราะงั้นเลยเช็ดปากให้เธอบ้าง ถึงเธอจะเช็ดไปแล้ว ความหมายของฉันก็คือจะเช็ดให้เธอนั่นแหละ” เขายอมรับว่าตัวของเขานั้นมีความสุขจริง ๆ แต่ว่าคนที่พาหยางหยางและหน่วนหน่วนมานั้นไม่เหมือนกัน
ในใจของเขาแล้ว เธอเองก็สำคัญไม่แพ้เด็กสองคนนี้
“นายเป็นเด็กหรือยังไง! ใครหึงหวงนายกัน?” เธอวางแก้วลงก่อนจะพูดว่า “ไปกันเถอะ กลับบ้าน!”
“แม่จ๋า หมีตัวใหญ่หนูเอาไปด้วยได้ไหม?” หน่วนหน่วนเดินมาจับน่องของแม่และชี้ไปยังหมีตัวอ้วน ๆ ที่อยู่ทางนั้น
“ได้สิ! ให้พ่อจัดการให้หนูนะ” เธอจ้องไปยังจิ่งเป่ยเฉินและพูดว่า “จัดการด้วย!”
“ฉันไม่รู้เลยว่าทำไมเธอต้องโกรธขนาดนี้” จิ่งเป่ยเฉินลุกขึ้นจากที่นั่งก่อนจะเอนตัวไปกระซิบข้าง ๆ หูเธอด้วยรอยยิ้มว่า “เพราะว่าหยางหยางกับหน่วนหน่วนมีของขวัญกันหมด แต่เธอไม่มี เพราะงั้นเลยไม่มีความสุขใช่ไหม?”
“ฉันไม่ใช่เด็กน้อยที่อายุสิบกว่าปีหรอกนะ ทำไมต้องมาโกรธเพราะเรื่องพวกนี้ด้วย…..”เธอยังไม่ทันพูดจบก็ตะลึงงัน ก่อนจะมองไปยังจิ่งเป่ยเฉินที่คุกเข่าข้างหนึ่งลงตรงหน้า ในหัวของเธอรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากลจึงพูดว่า “
