ๆ ให้คนอื่นรับรู้ แต่เธอก็รู้สึกว่าตัวเองนั้นโชคดีแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้ถือทะเบียนสมรสไปมาต่อหน้าผู้คน แต่กลับเก็บไว้และเอามาถามเด็ก ๆ ว่าพวกเขารู้ไหมว่านี่คืออะไรแทน!
“สมกับเป็นภรรยาจริง ๆ” จิ่งเป่ยเฉินวันนี้มีความสุขถึงขีดสุด แต่อีกคนกลับเต็มไปด้วยความโกรธอย่างมาก
ระหว่างมื้ออาหาร จิ่งเป่ยเฉินกับหน่วนหน่วนดูเข้ากันได้อย่างมีความสุขแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ส่วนทางด้านหน่วนหน่วนเองก็ร้องเรียกพ่อได้อย่างร่าเริง แต่หลังจากนั้นจู่ ๆ ก็เปลี่ยนจากคำว่าพ่อเป็นแด๊ดดี้แทน สุดท้ายเพราะความเคยชินของเด็กที่เติบโตมาในต่างประเทศก็ย่อมพูดคำติดปากเป็นประจำ
ทางด้านจิ่งเป่ยเฉินก็ตอบตกลงอย่างมีความสุข ไม่เพียงแค่นั้นเขายังพูดกับหยางหยางอยู่หลายคำ เพื่อไม่ให้รู้สึกว่าตัวเขานั้นถูกทอดทิ้ง
และคนคนเดียวที่ถูกทิ้งเอาไว้กลางมื้ออาหารก็กลายเป็นเธอ
เธอสาบานได้เลยว่าเธอไม่ได้คิดจะหึงหวงจิ่งเป่ยเฉินหรือว่าอะไรเลย ก็แค่พวกเขาน่าจะคำนึงถึงความรู้สึกของเธอไว้บ้างสิ? พอแด๊ดดี้มา หม่ามี๊ก็เหมือนกับโดนทิ้งไปซะงั้น!
อันโหรวมองดูจิ่งเป่ยเฉินเช็ดปากด้วยกระดาษทิชชูให้กับหน่วนหน่วน และเมื่อเขาคิดอยากจะเช็ดให้กับหยางหยาง หยางหยางก็ได้หยิบกระดาษาทิชชูออกมาและเช็ดด้วยตัวเองไปซะแล้ว
เธอจับแก้วน้ำส้มตรงหน้าแน่นขึ้น พลางแอบยกนิ้วโป้งให้กับหยางหยางอยู่ในใจ ถึงแม้ว่าพวกเขาจะเข้ากันได้ดีแค่ไหน แต่ก็มีเพียงหน่วนหน่วนที่ปรับตัวเร็วจ
