เขาดึงเธอเข้ามากอดจากด้านหลัง เป็นฝ่ายรุกแทน บรรยากาศเย็นในรถเริ่มคลุมเครือมากขึ้น
เธอรู้ดีว่าแค่ส่งจูบคงไม่มีทางจบลงแค่นี้ มือเล็ก ๆ ของเธอดันไปที่หน้าอกของเขาและมองเขาอย่างไม่ชัดเจน “นายลองคิดดู หากโอวหยางลี่รู้ความสัมพันธ์ของนายกับหยางหยางและหน่วนหน่วน พวกเขาต้องสงสัยพวกเราแน่ ๆ แบบนี้เรียกว่าช่วยปิดบังฉันเหรอ? เราตกลงกันแล้ว หลังจากนี้ค่อยหาโอกาสมาเจอกัน”
จิ่งเป่ยเฉินรวบผมของเธอไว้หลังใบหู พลางมองเธออย่างอ่อนโยน และพูดออกมาหนึ่งคำ “โอเค”
แท้จริงแล้วเมื่ออยู่ต่อหน้าเธอ เขาไม่มีเส้นตายสำหรับเธอเลยสักนิด
ทันทีที่เธอได้รับคำตอบที่ชัดเจนจากเขาก็หันหน้าไปมองนอกหน้าต่างทันที บรรยากาศด้านนอกเป็นที่ที่คุ้นเคย เธอรีบหันกลับมา “ถึงโรงเรียนอนุบาลแล้ว ฉันจะไปคนเดียวและจะเรียกรถแท็กซี่กลับ วันนี้ฉันไม่ไปทำงานได้ใช่ไหม？”
”ได้สิ”
