ตอนที่ 177 หลบหนี
‘หนีสิ!’ เธอคิดว่าเธอคงไม่สามารถออกไปจากห้องส่วนตัวใหญ่แบบนี้ได้ แต่เธอก็คิดจะพยายามขัดขืนอยู่ดี
“เธออย่าได้คิด!” เขารู้อยู่แล้วว่าในหัวของผู้หญิงคนนี้รู้จักแต่คำว่าหนี ครั้งนี้ถ้าเกิดปล่อยเธอหนีไปได้ เขาก็คงไม่เรียกตัวเองว่าจิ่งเป่ยเฉินอีกแล้ว
อันโหรวพยายามกลืนน้ำลายลงคอ พลางมองไปที่ใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ตรงหน้าเกือบทุก ๆ วัน ก่อนจะเอ่ยปากอย่างโกรธเคืองไปว่า “ฉันเหนื่อยมากแล้ว ทำไมไม่ปล่อยฉันไปก่อน ให้ฉันพักสักสองวันจะได้ไหม?”
“สองวันหลังจากนี้คงรู้ใช่ไหมว่าต้องทำเรื่องอะไร”
เมื่อเขาเห็นว่าเธอสวมชุดที่สวยงามแบบนี้ ทั้งยังปรากฏตัวต่อหน้าชายคนอื่นอีก เขาก็แทบอดใจรอไม่ไหว คิดอยากจะควักตาของผู้ชายคนนั้นออกมาจริง ๆ!
ทันใดนั้นไหล่ของเธอก็เย็นวาบ กระโปรงบนตัวก็ถูกดึงออกจากเอว แต่เธอก็พยายามยกมือขึ้นเพื่อดิ้นรน “จิ่งเป่ยเฉิน ฉันเหนื่อยจริง ๆ นะ มือยังยกไม่ไหวเลย”
เมื่อเธอพูดขึ้น มือเรียวบางของเธอก็ร่วงลงมาอย่างไร้เรี่ยวแรง
“ดีมาก ครั้งนี้เธอจะได้ไม่ต้องหนีไปไหน” เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะก้มหน้าลงและจูบไปที่ริมฝีปากที่หอมหวานที่เขาคิดถึง
ริมฝีปากอันอบอุ่นของเธอนั้นเปรียบได้เหมือนการพิชิตเมืองทุกเมือง การที่ได้ปล้นความหอมหวานในปากก็เหมือนกับการพิชิตเจตจำนงของเธอไว้ได้
เธอเหนื่อยมาก เหนื่อยจนไม่มีแรงคิดต่อต้านอะไรกับเขาได้ด้วยซ้ำ แต่ผู้ชายคนนี้ที่อยู่ข้างกายเธอกลับเริ่ม
