ตอนที่ 176 เท้าซ้น
เธอพยายามที่จะยืนขึ้น แต่ก็พบว่าข้อเท้าของเธอนั้นเจ็บปวดอยู่ไม่น้อย หรือว่าเท้าจะซ้นกันนะ?
คืนนี้เธอออกกำลังกายหนักมากเกินไปอย่างนั้นเหรอ ถึงทำให้เธอไม่มีแรงขนาดนี้
“ดูเธอสิ เธอจะหนีไปไหนได้!” เสียงที่ดังขึ้นเรื่อย ๆ จากด้านหลังก็ทำให้เธอรู้สึกเสียวสันหลัง
เสียงนี้ดูเหมือนจะทำให้เธอคิดอยากหนีออกไป ต่อให้เธอต้องคลานก็ตาม แต่สุดท้ายเธอก็คิดจะวิ่งหนีอยู่ดี
แต่ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกได้ถึงมือใหญ่ที่แนบมาตรงเอวของเธอ เธอหลับตาและตะโกนออกไปโดยไม่สนใจว่าเป็นใคร “ไอ้บ้า! ไอ้สารเลว! ปล่อยฉันนะ ปล่อยฉัน! เอามือสกปรกของแกออกจากฉันนะ อาา!!!”
“เธอแน่ใจแล้วเหรอ?” จิ่งเป่ยเฉินกอดเธออย่างระมัดระวัง พลางมองด้วยสายตาที่อ่อนโยน
เขาได้ยินเสียงจากข้างนอกจึงเรียกคนที่ดูแลออกมาดูว่าไม่เห็นจะมีไฟไหม้ตรงไหนเลย แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะได้เห็นโหรวโหรวที่ล้มลงกับพื้น ทั้งยังแต่งตัวและดูมีสีหน้าที่ตื่นตระหนกแบบนี้อีก ทันใดนั้นเขาก็รีบกอดเธอแน่นขึ้นและรับเธอไว้
“จิ่งเป่ยเฉิน!” เมื่อเธอได้ยินเสียงของเขาก็แทบจะพูดอะไรไม่ออก ก่อนจะตระหนักได้ว่าเธอนั้นกำลังอยู่ในอ้อมแขนของเขา แขนเขาโอบรัดเข้ามาที่รอบเอวของเธอ ก่อนจะพูดอย่างติด ๆ ขัด ๆ ไปว่า “นะ ผู้ชายคนนั้น….”
“ปะ…ประธานจิ่ง……” เมื่อฮั่วตงเห็นจิ่งเป่ยเฉินจับเธอไว้ ขาของเขาก็อ่อนยวบลงทันที ก่อนจะคุกเข่าลงไปกับพื้น!
“คุณคือ?” จิ่งเป่ยเฉินพยายามเค้นสมอง
