่จะทำเรื่องแบบนั้นได้ เพราะหลินจือเซี๋ยวทำงานเป็นเวลาหลายปีมาแล้ว
ทั้งสองคนเดินเข้าไปในห้องรับรอง ภายในห้องมีเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่ดูมีอายุประมาณสามสิบห้าสิบสามหกปีได้ สายตาของเขาเมื่อเห็นอันโหรว ดวงตาของเขาก็พลันเป็นประกายขึ้นมาทันที
เมื่อเห็นการแสดงออกของเขา หลินจือเซี๋ยวก็เริ่มรู้สึกเสียใจ เธอควรให้โหรวโหรวแต่งตัวขี้เหร่มาหรือเปล่า ผู้ชายคนนี้จะไม่ทำอะไรโหรวโหรวใช่ไหม?
แต่ตอนนี้พวกเธอเหมือนกับขี่หลังเสือแล้วยากที่จะลง[1]แล้วจริง ๆ
“ประธานฮั่ว พวกเรามาช้า ขอโทษด้วยนะคะ! อีกเดี๋ยวเราจะลงโทษตัวเองด้วยการชนแก้วกับประธานฮั่วก็แล้วกันนะคะ!” หลินจือเซี๋ยวก้าวไปข้างหน้าเพื่อรับเมนูจากบริกรและพูดว่า “เชิญประธานฮั่วสั่งก่อนได้เลยค่ะ”
“เลขาหลิน คุณจะไม่แนะนำหน่อยเหรอ?” ชายที่ถูกเรียกว่าประธานฮั่วรับเมนูมาจากบริกร แต่สายตากลับจับจ้องไปที่อันโหรวตลอดเวลา
“นี่เพื่อนของฉัน หานหานค่ะ เธอเพิ่งจะมาถึงคืนนี้ เลยแวะมากินข้าวกับเรา หวังว่าประธานฮั่วคงไม่ถือสาหรอกนะคะ!”
หลินจือเซี๋ยวนั่งลงข้าง ๆ เขา ในขณะที่อันโหรวเดินอ้อมไปด้านหลังเขาเพื่อนั่งอีกฝั่ง
ความจริงแล้วเธอคิดจะนั่งข้าง ๆ หลินจือเซี๋ยว เพียงแต่ว่ากรณีแบบนี้ดูท่าคืนนี้พวกเขาคงไม่ได้พูดคุยเรื่องการร่วมมือกันแน่ ตอนนี้จะมานั่งคิดออกไปก็คงไม่ได้ ในเมื่อแต่งหน้าแบบนี้ออกมาแล้ว เธอก็รู้สึกเสียดายเล็กน้อย
ขณะที่อันโหรวนั่งลง เธอก็เห็นเมนูสุดหรูปกสี
