น้ำตาลอ่อนปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ “คุณหานหาน คุณชอบกินอะไรไหม ผมเลี้ยงเอง!”
“ขอบคุณประธานฮั่วค่ะ!” เธอก็ไม่อิดออดที่จะหยิบเมนูสั่งอาหารอย่างจริงจัง เธอชอบกินอะไรก็สั่งตามใจชอบ และแน่นอนว่าหลินจือเซี๋ยวชอบกินอะไร ไม่กินอะไร เธอก็สั่งมาเป็นอย่างดี
หลังจากที่สั่งเสร็จแล้ว เธอก็ยิ้มและมองไปยังฮั่วตง “ประธานฮั่ว คุณชอบกินอะไรคะ ฉันช่วยคุณสั่ง”
“ผมชอบกินอะไรก็ได้ที่คุณสั่งนั่นแหละ!” ฮั่วตงมองเธอด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะพูดต่อ “ถึงแม้อาจจะไม่สุภาพไปบ้างที่จะถาม แต่อยากจะถามว่าคุณหานหานมีแฟนหรือยังครับ?”
“ฉันแต่งงานแล้วค่ะ แล้วก็มีลูกห้าขวบแล้ว!” อันโหรวยิ้มอย่างสดใส ใบหน้าของเธอเปล่งประกายแวววาว เผยให้เห็นฟันที่สง่างามไม่มีใครเทียบเคียงได้
“แต่งงานแล้ว?” ฮั่วตงเหลือบไปมองที่มือซ้ายของเธอ แต่ไม่มีแม้กระทั่งแหวนที่นิ้วนาง “คุณหานหานอย่าได้ดูถูกผมคนแซ่ฮั่วเลยครับ”
“แน่นอนว่าไม่ใช่ แต่วันนี้ฉันแค่ลืมใส่แหวนแต่งงานออกมาด้วยเท่านั้นเอง” เธอไม่มีแหวนแต่งงานด้วยซ้ำ แล้วจะเอาแหวนแต่งงานมาจากไหนกัน
“ประธานฮั่ว หานหานเธอแต่งงานแล้วค่ะ!” หลินจือเซี๋ยวรู้สึกมีบางอย่างผิดปกติจึงรีบออกตัวช่วยเพื่อน
ถึงแม้ว่าจะแต่งงานแล้ว แต่รูปร่างและใบหน้าของเธอ ตัวตนผู้หญิงที่ไร้นามแบบนี้มันทำให้จิตใจของเขาเหมือนถูกจุดไฟให้ลุกโชนขึ้น
เพียงแต่ว่าอันโหรวเป็นฝ่ายที่ตั้งรับไว้มากจนเกินไป ไม่ว่าเขาจะพูดอะไรก็ถูกเธอแก้ไขและพูดให้เข้าใ
