จได้ในสองสามคำ
ไม่ช้าบริกรก็ได้นำอาหารมาเสิร์ฟทีละจาน ตอนนี้หลินจือเซี๋ยวรู้แล้วว่าควรลงโทษตัวเองด้วยแก้วหนึ่งแก้ว เธอหยิบแก้วตรงหน้าและยื่นมาแตะที่ริมฝีปากของเธอ “ประธานฮั่ว ฉันจะขอดื่มก่อนนะคะ”
ฮั่วตงมองดูแก้วไวน์ที่ตอนนี้ไวน์กำลังเข้าปากของเธอ เขารู้สึกถือโทษเกลียดตัวเองที่ทำไมเขาไม่เป็นแก้วไวน์นั้น หลินจือเซี๋ยวไม่ได้เข้าใจเรื่องพวกนี้เลยสักนิด มีเพื่อนแบบนี้ทำไมไม่ให้ออกมาเร็ว ๆ นะ ตอนนี้ถึงได้เพิ่งเอาออกมา
อันโหรวกินไวน์ไม่ค่อยเก่งเท่าไรนัก แต่ก็ยังพอใช้ได้ แก้วไวน์หนึ่งแก้วก็มีความหมายเล็ก ๆ น้อย ๆ แล้ว หลังจากที่วางลงเธอก็ช่วยพูดคุยเรื่องการร่วมมือที่จะเกิดขึ้น
“เรื่องความร่วมมือเหรอ ผมตัดสินใจไปแล้ว ประธานจิ่งเองก็ไว้วางใจผม!” ประธานฮั่วรินไวน์อีกแก้วให้อันโหรว ก่อนจะพูดว่า “มา มา ขอให้พวกเราร่วมมือกันอย่างราบรื่น!”
[1] ขี่หลังเสือยากที่จะลง หมายถึงเรื่องราวดำเนินไปกว่าครึ่ง พบเจออุปสรรคแต่ก็ต้องไปต่อให้จนถึงที่สุด
