นจือเซี๋ยวที่โทรมาบอกจะกลับมาวันนี้
โดยหลินจือเซี๋ยวไม่ลืมที่จะเอ่ยถามเรื่องซุบซิบระหว่างเธอกับจิ่งเป่ยเฉินที่เกิดขึ้นอีกด้วย แต่เธอนั้นยังไม่มีเวลาที่จะอธิบาย จึงบอกไปว่า “กลับมาค่อยคุยกันนะ” ก่อนจะวางสายโทรศัพท์ของเธอไป
อันโหรวเข้าไปที่ห้องทำงานของจิ่งเป่ยเฉินพร้อมกับเอกสารที่จิ่งเป่ยเฉินต้องเซ็น เธอมีเพียงความคิดเดียวที่อยู่ในใจ ในที่สุดเธอก็จะเป็นอิสระ สุดท้ายก็ไม่ต้องมานั่งเผชิญหน้ากับเขาทุกวันแล้ว
มันช่างดีเสียจริง ๆ!
จิ่งเป่ยเฉินที่กำลังจับปากกาอยู่นั้น เมื่อเขาเขียนคำว่า ‘จิ่ง’ เสร็จก็รู้สึกได้ถึงรอยยิ้มของผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าโดยไม่ได้ปิดบังอะไรเลย
เขาจับปากกาในมือนิ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองเธอ “เลขาอันมีความสุขอะไรขนาดนั้น ช่วยแบ่งปันผมหน่อยจะได้หรือเปล่า?”
เมื่ออันโหรวได้ยินก็หยุดรอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าทันที ก่อนจะเอ่ยคำตอบอย่างจริงจังไปว่า “ประธานจิ่ง คุณน่าจะรู้แล้วนะคะ! เลขาหลินเธอจะกลับมาวันนี้แล้ว หลังจากนี้เลขาหลินจะทำงานกับประธานจิ่งต่อ ฉันจึงมีความสุขแทนประธานจิ่งค่ะ”
“ทำไมคุณต้องมีความสุขแทนผมด้วย?” ปากกาในมือของเขาถูกวางลงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะคิดถึงผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าซึ่งมีความสุขมากเพราะจะได้ออกไปจากที่นี่ แถมยังคิดจะเลิกเป็นเลขาให้เขาอีก
ในโลกนี้จะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้ที่ไหน เมื่อส่งเนื้อเข้าปากไปแล้ว เขาไม่มีทางคายออกมาง่าย ๆ แน่
“ฉันมีความสุขมากจนอดกลั้
