ื่อไหร่ที่อาการบาดเจ็บของฉันหายดี ฉันจะ…….” เหอเหมียวเงยหน้ามองเธออย่างดุดัน
“เธอจะทำไม? ฉันทำร้ายเธอแค่ครั้งเดียว ครั้งต่อไปก็สามารถทำได้ ถ้าหากเธอออกจากเตียงและไม่อยู่นิ่ง ครั้งหน้าฉันจะทำให้เธอต้องนอนตลอดไป” มุมปากของเหลียวเว่ยยกขึ้น ใบหน้าแดงก่ำและพูดต่อ “ทางที่ดีอย่ามาปรากฏตัวต่อหน้าโอวหยางลี่อีก ไม่อย่างนั้นละก็ ฉันจะทำให้เธอหายไปจากเมือง A อีกตลอดไป”
“เธอทำแบบนี้พี่โอวหยางเขารู้บ้างหรือเปล่า?” เธอไม่เชื่อว่าพวกเขาจะไม่มีความรู้สึกนึกคิดกับเรื่องพวกนี้ เหลียวเว่ยคนนี้คงคิดจะขู่เธอแน่ ๆ
“บอกความจริงกับเธอเลยนะ! โอวหยางลี่รู้ว่าฉันทำให้เธอต้องเข้าโรงพยาบาล แต่แล้วเป็นยังไงล่ะ เขาเคยมาเยี่ยมเธอบ้างหรือเปล่า เธอมันก็แค่คนที่เดินผ่านเข้ามาในสายตาเขา ไม่โดดเด่น ไม่ได้ดูดี เป็นเพียงแค่ความสนุกสนานเท่านั้น อย่างไรเขาก็ปฏิบัติกับฉันเป็นภรรยา ถึงจะไม่สนใจฉันบ้าง ส่วนเธอจะมาเทียบอะไรกับฉันได้” เหลียวเว่ยมองไปที่ใบหน้าของเธอที่เปลี่ยนไป รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอยิ่งชัดเจนมากขึ้น ก่อนจะพูดต่อ “คนเราควรรู้หน้าที่ของตัวเอง ไม่อย่างนั้นละก็ ครั้งหน้าฉันจะสอนบทเรียนด้วยเลือดของเธอแน่!”
เหอเหมียวนั่งอยู่บนเตียงมองไปยังเหลียวเว่ยที่เดินออกไป คำพูดเมื่อครู่นี้ทำให้แผ่นหลังของเธอรู้สึกถึงไอเย็นยะเยือก แค่คำพูดข่มขู่ไม่กี่คำ มีหรือที่เธอจะยอมแพ้ง่าย ๆ เธอไม่เชื่อหรอกว่าเธอจะแพ้ให้กับผู้หญิงที่ทั้งแก่แ
