ละขี้เหร่ ขาของเธอหายดีเมื่อไหร่ เธอก็สามารถกลับมาหาโอวหยางลี่ได้ทุกครั้ง หรือไม่เธอก็ไม่ต้องสนใจโอวหยางลี่อีก
ถ้าหากสามารถอยู่กับจิ่งเป่ยเฉินได้ละก็ แบบนั้นจะไม่ดีกว่าเหรอ!
เธอคิดถึงภาพของตัวเองในอนาคต ก่อนจะหัวเราะอย่างโง่เขลาอยู่หลายครั้ง
……
เมื่ออันโหรวกับจิ่งเป่ยเฉินกลับมายังสตูดิโอ พนักงานทุกคนต่างก็รีบออกมาต้อนรับ พร้อมกับตะโกนเสียงดังอย่างพร้อมเพรียงกันว่า “ประธานจิ่ง!”
ฉิวซีเดินเข้ามาหาพวกเขาอย่างร่าเริง เมื่อเห็นจิ่งเป่ยเฉินเดินอยู่ข้าง ๆ อันโหรว สีหน้าก็พลันเปลี่ยนไป ก่อนจะปรากฏรอยยิ้มเล็ก ๆ ออกมา “ประธานจิ่ง ผู้กำกับเจียงได้บอกว่าในเมื่อโฆษกโฆษณายังไม่มา เรื่องเล็กน้อยพวกนี้จัดการก็ยังจัดการไม่ได้ มันเลยทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดมากเป็นพิเศษ วันนี้เลยไม่ถ่ายภาพแล้วค่ะ!”
ฝีเท้าของจิ่งเป่ยเฉินหยุดลง อันโหรวไม่ทันได้ตรวจสอบอะไรสักระยะหนึ่งแล้ว แต่ก็เกือบจะแซงหน้าเขา ฝีเท้าของเธอหยุดลงอย่างกะทันหัน และก่อนที่จะได้เอ่ยปากพูดอะไร คนที่อยู่ข้าง ๆ ก็ชิงเอ่ยปากขึ้นมาก่อน
“หัวหน้าฉิว” จิ่งเป่ยเฉินมองไปที่ด้านข้างเธอ
เมื่อฟังน้ำเสียงของเขา ฉิวซีก็รู้สึกประหลาดใจ หรือว่าเขาจะมอบหมายงานหนัก ๆ ให้กับเธอกัน หรือว่า….
“ประธานจิ่ง ถ้าหากมีเรื่องอะไรจะสั่งก็สามารถสั่งได้เลยนะคะ ลูกน้องจะต้องทำให้สำเร็จแน่นอน!” เธอเงยหน้าสบตากับเขา ดวงตาที่ดำสนิทล้ำลึกตรงหน้าเธอนั้น มันทำให้เธอรู้สึกหวั่นวิตก
