เล็กน้อย สองมือของเธอกำหมัดแน่น รอคอยคำพูดของเขาต่อไปอย่างอดทน
“เรื่องวันนี้หัวหน้าฉิวควรอธิบายกับผมหรือเปล่า นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่ที่ผมรับช่วงต่อจากสกุลจิ่ง นี่เป็นครั้งแรกที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ผมสงสัยว่าคุณจะทำงานให้กับสกุลจิ่งได้อีกต่อไปหรือไม่ ในฐานะหัวหน้ากลุ่ม ลูกน้องทำผิด คุณก็ควรรับผิดชอบเรื่องนี้ หรือว่า…..” น้ำเสียงของจิ่งเป่ยเฉินหยุดไป แววตาเย็นยะเยือกเสียยิ่งกว่าเดิมจับจ้องไปที่อันอีหาน “คุณคิดว่าเลขาของผมมีวิชาแยกตัวไปหาคนคนหนึ่งภายใต้การดูแลได้เหรอ คุณคิดจะให้เธอจัดการอยู่อีกเหรอ”
น้ำเสียงของเขาดูสงบนิ่ง แต่ทุกคนที่ได้ฟังต่างก็หยุดหายใจไปชั่วครู่ โดยเฉพาะฉิวซี
เล็บของเธอเกือบจะจมเข้าไปอยู่ในฝ่ามือของเธอ ทำไมเธอถึงลืมไปได้ว่าจิ่งเป่ยเฉินกับอันอีหานนั้นมีความสัมพันธ์ที่ผิดปกติ ปกติแล้วเธอมักจะบ่นอันอีหานต่อหน้าจิ่งเป่ยเฉินเป็นประจำอยู่แล้ว
“ประธานจิ่ง วันนี้เกิดเรื่องแบบนี้ฉันจะเป็นผู้รับผิดชอบเองค่ะ แต่ว่าอันอีหานแต่เดิมแล้วเธอเป็นผู้รับผิดชอบแผนนี้ ถึงแม้ว่าฉันจะเป็นหัวหน้าทีม แต่ก็ไม่ได้มีอำนาจจัดการเท่าเธอ ความรับผิดชอบนี้อย่างน้อยเธอก็ต้องรับผิดชอบเช่นเดียวกัน” มันไม่ง่ายเลยนะที่เธอจะเข้ามาทำงานที่บริษัทจิ่งได้ และยังเป็นตำแหน่งหัวหน้าทีมอีก มีหรือที่เธอจะยอมออกจากบริษัทจิ่งง่าย ๆ เธอไม่เต็มใจ!
“ตลอดทางอันอีหานบอกเรื่องพวกนี้ให้ผมฟังแล้ว เธอจะรับผิดชอบเหมือนกัน
