ออยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่จิ่งเป่ยเฉินก็ไม่เปิดโอกาสให้เธอพูดเลยสักคำ เธอจึงไม่อาจปฏิเสธการตัดสินใจของเขาได้ ออกมาก่อนสักพักถึงจะกล้าเอ่ยถาม
จิ่งเป่ยเฉินดึงเธอเข้ามาใกล้ มือขวาแนบไปที่เอวของเธออย่างเป็นปกติ น้ำเสียงที่ดูคลุมเครือกระซิบข้างหูเธอ “ถ้าหากคุณเป็นภรรยาของประธาน คุณก็มีอำนาจที่จะไม่ไล่เธอออก คุณคิดว่าไง?”
“ไม่มีทาง!” เธอคิดอยากจะยกมือขึ้น แต่กลับถูกกดทับร่างมากขึ้น เธอจับแขนเสื้อสูทราคาแพงของเขาแน่น เธอพยายามอย่างหนักที่จะดิ้นหลุดออกจากตัวเขา
“อย่าขยับ!” เขาพยายามอย่างเต็มที่เพื่อที่จะกอดเธอไว้ให้แน่นขึ้น “คุณรู้ไหมว่าผลที่จะตามมานับจากนี้คืออะไร”
ภาพในห้องรับรองที่เกิดขึ้นเมื่อตอนนั้นไหลผ่านเข้ามาในหัวของเธอ เธอยืนนิ่ง ไม่กล้าขยับเขยื้อนไปไหน
เธอคลายมือที่จับแขนเสื้อของเขาออกก่อนจะไม่มีแรงขัดขืน ร่างกายของเธอติดกับเขาแน่นขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะได้ยินเสียงการเต้นของหัวใจอย่างชัดเจน หัวใจของเธอเองก็พลอยเต้นเร็วตามไปด้วย “ประธานจิ่ง คุณคงมีเรื่องยุ่งมากอยู่ก่อนแล้ว ฉิวซีคงอยู่ในแผนที่คุณคิดจะไล่ออกแต่แรกแล้วสินะ”
