ตอนที่ 171 พันปีที่ยากจะได้พบ
ทันทีที่นิ้วของเธอแตะไปที่หน้าจอ เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้ากับเสียงคำพูดแหบ ๆ ดังเข้ามาในหูของเธอ และพูดว่า “คุณเหอที่คุณพูด หมายถึงโทรศัพท์ของเธอนั้นถูกตัวเธอเองส่งข้อความมาใช่หรือเปล่า?”
เธอเงยหน้าขึ้นมองอันโหรวด้วยท่าทีที่เรียบเฉยและดูไร้เดียงสา “ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเธอพูดเรื่องอะไรอยู่ แต่ถึงอย่างไรก็ตามโทรศัพท์มือถือของลูกพี่ลูกน้องฉัน ฉันไม่มีทางแตะต้องมันหรอก อีกอย่างโทรศัพท์ของเธอเองก็อยู่บนโต๊ะโน่น! เธอจะทำอะไรมันจะมาเกี่ยวข้องกับฉันได้ยังไง”
อันโหรวเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ของตัวเอง ก่อนจะโทรไปยังเบอร์ของเหอเฉ่า โทรศัพท์ที่อยู่บนโต๊ะเคสสีชมพูก็ดังขึ้นอย่างรวดเร็ว เสียงของโทรศัพท์ที่ได้ยินเป็นเสียงเพลงภาษาอังกฤษที่ดูไพเราะและดูผ่อนคลาย
เธอโทรอยู่สักพักหนึ่ง เหอเฉ่าก็ยังคงนอนหลับอยู่ที่ด้านข้าง แม้ว่าเสียงโทรศัพท์จะไม่ได้ดังมาก แต่อย่างน้อยมันก็น่าจะปลุกเธอได้ เว้นเสียแต่เธอไม่ได้นอนหลับแบบปกติ
“เห็นเธอเหนื่อยมากซะขนาดนั้นก็ให้เธอพักผ่อนก่อนสิ!” เธอถือโทรศัพท์โดยไม่ได้มองไปที่เหอเหมียว ก่อนจะหันหลังและเดินออกไป
เช่นเดียวกับตอนที่เธอเพิ่งมาถึง เหอเหมียวก็ยังคงนั่งอยู่บนเตียงมองแผ่นหลังของเธอที่เดินออกไป เมื่อออกมาที่หน้าห้องของผู้ป่วย อันโหรวก็เปิดประตูเบา ๆ พลางชำเลืองสายตากลับไป เหลือบเห็นเหอเฉ่าที่นอนหลับอยู่บนเตียง
อันโหรวเดินออกไปข้างนอกก็เห็นจิ่งเ
