ป่ยเฉินถูกพยาบาลหลายคนจ้องมองด้วยสีหน้าที่เขินอายอยู่ด้านหลัง จิ่งเป่ยเฉินนะจิ่งเป่ยเฉิน คุณเล่นดันฉันซะติดกำแพง แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครคนไหนกล้าออกมาพูดคุยกับคุณเลย
เธออยากจะหัวเราะเต็มที เพียงแต่เมื่อเห็นเหล่าผึ้งและผีเสื้อที่คิดจะตอมดอกไม้โดยที่เจ้าตัวไม่มีทีท่าจะขยับหรือเปลี่ยนท่าทีอะไร เธอก็ทนไว้ไม่ไหว
“ประธานจิ่ง เหอเฉ่ากำลังนอนหลับอยู่ เพียงแต่ว่าฉันรู้สึกว่าเรื่องนี้มันไม่ใช่เรื่องง่ายขนาดนั้นแล้ว” ถึงแม้ว่าในใจเธอจะไม่ได้แน่ใจอะไร แต่ก็หลีกเลี่ยงที่จะเอ่ยประโยคที่ดูกำกวมนี้ไม่ได้จริง ๆ
เพราะถ้าหากตามนิสัยของเหอเฉ่าแล้ว ถ้าหากเธอใช้มือถือส่งข้อความมาว่าอีกครึ่งชั่วโมงจะถึง แล้วทำไมเธอถึงยังต้องนอนอยู่อีก ครั้งนี้พันปีที่ยากจะได้พบ[1]เชียวนะ แถมวันนี้เป็นวันสำคัญอีกต่างหาก มีหรือเธอจะปล่อยให้มันพลาดได้ง่าย ๆ
“ลองพูดให้ฟังหน่อย” จิ่งเป่ยเฉินเดินหันหลังกลับมา ก่อนจะเดินไปที่ลิฟต์พร้อมกัน
อันโหรวดูเหมือนจะได้ยินเสียงของหญิงสาวที่ดูรู้สึกเสียดายอยู่ด้านหลังที่ประธานจิ่งสุดหล่อคนนี้เดินเคียงข้างมากับผู้หญิงที่แก่และขี้เหร่ ช่างเป็นรสชาติที่ชวนอี๋จริง ๆ!
“โทรศัพท์ของเหอเฉ่าอยู่ที่ด้านหน้าของเธอ ฉันได้ลองโทรไปดู มันก็ดังพอที่จะปลุกคนได้ อีกอย่างฉันโทรมาตั้งหลายครั้งหลายสาย ไม่มีทางที่จะไม่ตื่น เว้นเสียแต่ว่าเธอจะกินยานอนหลับ หรือไม่ก็ถูกวางยา” ขณะที่เธอพูดทั้งสองคนก็ได้เดินเข้าไปในลิ
