คือลูกพี่ลูกน้อง!” เหอเหมียวจับโทรศัพท์แน่น ก่อนจะปิดเปลือกตาของเธอลงและพูดว่า “เธอบอกว่าจะให้พี่โอวหยางลี่มา เขาจะมาตอนไหน?”
“ฉันบอกเขาว่าเธออยู่โรงพยาบาลไหน แต่เขาไม่ได้ตอบกลับนี่ว่าจะมาหาเธอหรือเปล่า เรื่องนี้ฉันเองก็ไม่ทราบ” เหลียวเว่ยหลบสายตาจากเหอเหมียว ในที่สุดก็ยืนอยู่ข้าง ๆ เตียงของเหอเหมียว ก่อนจะพูดว่า “ฉันจะแนะนำอะไรเธอสักอย่างหนึ่งนะ อย่าได้คิดถึงของที่ไม่ใช่ของตัวเองเลย!”
“นี่เธอ…….” เหอเหมียวถลึงตาใส่เธอ เมื่อคิดหาวิธีโต้กลับอะไรไม่ได้ โอวหยางลี่เองก็ได้คิดจะเอาเธอขึ้นบัญชีดำแล้ว เธอจึงไม่สามารถติดต่ออะไรเขาได้อีก
ถ้าไม่อย่างนั้นเธอจะตกลงรับปากเหลียวเว่ยเรื่องวางยานอนหลับเหอเฉ่าทำไมกัน หนำซ้ำยังใช้โทรศัพท์มือถือแกล้งส่งข้อความไปว่าเธอกำลังไปที่นั่นอีก
“ฉันทำไม?” เหลียวเว่ยหัวเราะอย่างเย็นชา ดวงตาคู่งามของเธอจับจ้องไปที่เหอเหมียวที่ไม่อาจทำอะไรเธอได้
สิ่งที่เธอทำวันนี้ หนึ่งก็เพื่อทำให้แน่ใจว่าถ้าหากผู้หญิงที่ชื่ออันอีหานนั้นเป็นอันโหรวขึ้นมาจริง ๆ เรื่องนี้คงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่สิ่งที่เธอคาดไม่ถึงก็คือจิ่งเป่ยเฉินถึงขนาดมาที่โรงพยาบาลด้วยตัวเองแบบนี้
เธอมาที่โรงพยาบาลก็ได้เห็นพวกเขาสองคนอยู่ฝั่งตรงข้ามก่อนจะขึ้นรถออกไป หลายปีมาแล้ว มีแฟนสาวซุบซิบไปเรื่อยของจิ่งเป่ยเฉินตั้งมากมาย แต่มีแค่คนคนเดียวที่สามารถขึ้นรถไปกับจิ่งเป่ยเฉินได้ ซึ่งภาพต่าง ๆ ก็ล้วนชี้ชัดมากขึ้
