วยก่อนจะหยุดและเคาะประตูอย่างสุภาพ
ไม่ช้าก็มีเสียงที่อ่อนโยนและดูอ่อนแอเอ่ยมาจากข้างใน “เข้ามาค่ะ”
เธอเปิดประตูเข้าไปด้วยรอยยิ้ม ก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ดูมีใบหน้าซีดเซียวกำลังนอนอยู่บนเตียง ที่ห้องของโรงพยาบาลนั้นดูสะอาดอะอ้านมาก ทั้งยังมีดอกเบญจมาศสีเหลืองที่บานอยู่สองสามดอกอยู่ในแจกัน เพราะฤดูนี้เป็นฤดูใบไม้ร่วง เป็นช่วงเวลาที่ดอกเบญจมาศจะผลิบาน
“คุณน้าสวัสดีค่ะ ฉันคือเพื่อนของเหอเฉ่า วันนี้ฉันผ่านมาที่นี่พอดี เลยคิดอยากจะมาเยี่ยม แต่พอดีรีบร้อนมากไปหน่อยเลยไม่ได้ซื้อข้าวของติดมือมา ไม่ทราบว่าสุขภาพร่างกายเป็นอย่างไรบ้างคะ?” เธอไม่สามารถพูดโดยตรงและเอ่ยถามตรง ๆ ออกมาได้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น เพราะเธอไม่อยากให้คนที่ป่วยอยู่ต้องเป็นกังวล
“เพื่อนของเฉ่าเอ๋อร์อย่างนั้นเหรอ? นั่งลงสิ! เธอเพิ่งจะออกไปเอง เห็นบอกว่าไปทำงานนะ“ คุณนายเหอยิ้มอย่างอ่อนโยน แม้สีหน้าจะดูซีดเซียวแต่ก็ไม่ได้โทรมอะไรขนาดนั้น
อันโหรวเดินเข้าไป ก่อนจะหยิบกาต้มน้ำขึ้นมาเทน้ำหนึ่งแก้ว และค่อย ๆ ประคองเธอให้ลุกขึ้น ก่อนจะพูดว่า “คุณน้าดื่มน้ำก่อนค่ะ”
“ขอบคุณนะ รบกวนเธอแล้วจริง ๆ” คุณนายเหอรับแก้วน้ำมาไว้ในมือ ก่อนจะค่อย ๆ จิบทีละเล็กละน้อย และส่งมันคืนให้กับอันโหรว
อันโหรววางแก้วน้ำลง ก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ เตียง และพูดว่า “คุณน้า เฉ่าเอ๋อร์เร็ว ๆ นี้เธอยุ่งมากเรื่องงานหรือเปล่า? ฉันได้ยินมาว่าเธอถูกรับเลือกให้เป็นโฆษกโฆษ
