ณา วันนี้เธอคงออกไปถ่ายแบบโฆษณาใช่หรือเปล่าคะ?”
คุณนายเหอครุ่นคิดอยู่สักพัก เมื่อผ่านไปครู่ใหญ่จึงค่อย ๆ พูดว่า “น่าจะใช่นะ! ว่าแต่เธอมาหาเขาด้วยเรื่องอะไรอย่างนั้นเหรอ? เขาออกไปได้สักหนึ่งชั่วโมงแล้วนะ!”
“คุณน้าน่าจะเหนื่อยแล้ว! พักผ่อนก่อนนะคะ!” เธอรีบประคองคุณนายเหอให้นอนลงเหมือนเดิมอีกครั้ง ก่อนจะพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นคุณน้าคะ ฉันคงต้องขอตัวก่อน ไว้ครั้งหน้าจะมาเยี่ยมใหม่นะคะ”
“อืม” เสียงของคุณนายเหอเอ่ยอย่างเบาบาง ก่อนนอนลงบนเตียงอีกครั้ง
“ว่าแต่คุณน้าคะ เฉ่าเอ๋อร์ญาติของเธอที่ชื่อเหมียวเอ๋อร์ได้พักอยู่ที่โรงพยาบาลนี้หรือเปล่าคะ?” เธอรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่แน่ว่าอาจจะเกี่ยวข้องกับเหอเหมียว เพราะครั้งที่แล้วเธอถูกเหลียวเว่ยสั่งสอนไป แต่ดูจากท่าทางของเธอแล้ว คงเป็นพวกไม่ชอบยอมแพ้ง่าย ๆ ด้วยสิ
“เหมียวเอ๋อร์เขา…..” คุณนายเหอเมื่อได้ยินชื่อของเหอเหมียวก็มีสีหน้าที่เปลี่ยนแปลงไป ก่อนจะทำหน้าเศร้าสร้อยและพูดว่า “เธออยู่ที่ห้องข้าง ๆ ก่อนหน้านั้นเห็นว่าบาดเจ็บหนัก อายุแค่นี้กลับต้องมานอนที่เตียงเสียแล้ว ฉันเป็นกังวลจะแย่แล้วจริง ๆ”
“คุณน้าไม่ต้องกังวลนะคะ เธอจะต้องดีขึ้นแน่ ๆ คุณเองก็จะต้องดีขึ้นเช่นกัน” เธอดึงผ้านวมมาห่มให้กับคุณนายเหอ ก่อนจะเดินออกไป
แล้วเหอเฉ่าหายไปไหนกันนะ?
เธอเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนจะปิดประตูห้องคนไข้ มือขวาพยายามที่จะยกลูกบิดประตู เธอก็รู้สึกได้ถึงแรงผลักที่ชัดเจน
