ก่อนจะรู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่เย็นยะเยือกและน่าดึงดูดขึ้นมาทันที
เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นก็เห็นจิ่งเป่ยเฉินยืนอยู่ตรงหน้าเธอเสียแล้ว แววตาของเขานั้นจับจ้องมาที่เธอด้วยท่าทีที่เย็นชา ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่กันแน่
“ประธานจิ่ง มาเร็วจังเลย!” เธอคิดว่าเขาอีกเดี๋ยวคงมาถึง!
“เมื่อกี้ผู้กำกับเจียงโทรมาหาผม เขาบอกว่าเขากำลังจะออกไป อันอีหาน ถ้าหากวันนี้การถ่ายแบบของเราไม่สามารถดำเนินการตรงต่อเวลาได้ละก็ คุณคงจะรู้ผลที่ตามมาใช่ไหม?” จิ่งเป่ยเฉินก้าวไปข้างหน้า ก่อนจะดันเธอให้ถอยหลังไปหนึ่งก้าว กระทั่งร่างของเธอชนกับกำแพงสีขาวเพราะไม่มีหนทางให้หลีกหนีได้อีก
ให้ตายสิ ทุกอย่างจะต้องเป็นเพราะฉิวซียัยบ้านั้นแน่ ๆ อีกทั้งยังหาเหอเฉ่าไม่พบ ผู้กำกับเจียงก็จะไป นี่มันโชคร้ายเกินไปแล้ว!
“ประธานจิ่ง ฉันรู้สึกว่าเรื่องนี้ปัญหาใหญ่ที่สุดก็คือการที่เราหาตัวเหอเฉ่าไม่พบ ถ้าหากหาเธอเจอแล้ว ผู้กำกับเจียงก็จะอยู่ที่นั่น ไม่ใช่ว่าเขากำลังอยู่ร้านกาแฟเมื่อตอนบ่ายหรอกเหรอคะ?” เธอรู้สึกว่าตัวเองสบายใจลงไปบ้าง แต่ด้วยสภาวะแรงกดดันที่มากล้นของเขาในตอนนี้ เธอไม่ประหม่าก็คงแปลกแล้ว
จิ่งเป่ยเฉินก้มหน้าก้มตามองไปที่เธอ ความจริงแล้วนี่เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น เหอเฉ่าหาไม่พบ เขาเองก็ไม่ได้กังวลแต่อย่างใด เขาเพียงแค่นึกถึงเรื่องที่แล้ว ที่เธอนั้นถูกลักพาตัวไป เขากลัวว่าเธอจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา แต่เมื่อได้รับโทรศัพท์จากฉิวซ
