ี เขาก็ทนไม่ไหวจนต้องออกมาจนได้
ทันใดนั้นเขาก็เอื้อมมือไปกอดไว้ตรงเอวของเธอ ก่อนจะดันแผ่นหลังของเธอออกจากผนังเย็น ๆ และปล่อยมือออกก่อนจะถามว่า “คุณมีเงื่อนงำอะไรบ้าง?”
“ไม่ได้มีเงื่อนงำค่ะ เพียงแต่ว่าฉันคิดว่าถ้าหากได้เห็นเหอเหมียวละก็ ไม่แน่ว่าเธออาจจะรู้ก็ได้ว่าเหอเฉ่าอยู่ที่ไหน ซึ่งตัวเธอเองก็ไม่น่าจะถูกลักพาตัวไป ไม่อย่างนั้นโทรศัพท์คงจะโทรไม่ติดไปนานแล้ว” เธอก้าวเดินออกไปทางด้านขวาของห้องพักคนไข้
ผู้ลักพาตัวเองก็เหมือน ๆ กัน ถ้าหากมีแผนก็ย่อมไม่มีทางที่จะเปิดโอกาสให้โทรศัพท์มือถือถูกเปิดแน่ ๆ พวกเขาคงจะปิดมันตั้งแต่เนิ่น ๆ
จิ่งเป่ยเฉินหมุนตัวเดินไปด้านตรงข้ามกับเธอ ก่อนจะเดินไป อันโหรวเองก็เดินตามไปอย่างรวดเร็ว ร่างของเธอนั้นหมุนตัวมาขวางทางเขาไว้ก่อนล่วงหน้าเพราะรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ “ประธานจิ่ง ให้ฉันไปคนเดียวเถอะค่ะ เรื่องเล็กน้อยพวกนี้ไม่ถึงขนาดต้องรบกวนประธานจิ่งหรอก ไม่ต้องพูดถึงเรื่องคนรักลับ ๆ ของโอวหยางลี่ด้วย ตอนนี้เธอถูกโอวหยางลี่ทิ้งไปนานแล้ว ประธานจิ่งท่าทางของคุณ ตำแหน่งของคุณ ถ้าเกิดว่าเธอชอบคุณขึ้นมา เขาจะรบกวนคุณมาก มากถึงขนาดเยอะจนเกินไปด้วย มันจะไม่ดีนะคะ”
เหอเหมียวผู้หญิงที่ไม่ได้มีหัวคิดอะไร แค่เธอคนเดียวจริง ๆ แล้วก็จัดการได้ ถ้าหากให้จิ่งเป่ยเฉินไปก็เหมือนเอามีดไปหั่นเนื้อให้กลายเป็นชิ้นเล็ก ๆ ป่านนี้ร่างกายของเธอคงไม่เหลืออะไรแล้วแน่ ๆ
เมื่อจิ่งเป่ย
