เฉินได้ยินก็คิดว่าเขาไม่ควรดูถูกความสามารถของผู้หญิงที่คิดจะแย่งของของคนอื่น ด้วยเหตุนี้เขาจึงได้แต่ยินดีที่จะฟังคำพูดของเธอ
“ก็ได้ งั้นคุณไป!” เขาเผยรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนจะหยุดฝีเท้าลงที่เดิมและไม่ขยับเขยื้อนไปไหน
“เอาไว้ฉันจะรีบกลับมาอธิบายให้ประธานจิ่งฟังโดยเร็วที่สุดนะคะ!” เธอหมุนตัวเดินไปยังห้องผู้ป่วยอย่างรวดเร็วโดยไม่รีรอแต่อย่างใด
จิ่งเป่ยเฉินที่ยืนอยู่ที่เดิมมองแผ่นหลังที่รีบร้อนของเธอหายเข้าไปในห้อง ทันใดนั้นเองดวงตาสีดำที่เย็นชาของเขาก็เผยภาพในอดีตปรากฏขึ้น ก่อนจะเผยรอยยิ้มบาง ๆ ออกมา นี่มันก็ผ่านไปหลายปีแล้ว ทำไมเธอถึงยังดูน่ารักขนาดนี้กันนะ!
อันโหรวเคาะประตูห้อง โดยไม่รีรอให้คนข้างในตอบกลับ ปกติแล้วควรให้ความเคารพกันและกัน แต่ก่อนหน้านั้นเหอเหมียวได้ปฏิบัติกับเธอแบบนั้น ในสายตาของเธอแล้ว เหอเหมียวไม่มีค่ามากพอที่จะให้ความเคารพจริง ๆ
“นั่นไม่ใช่คุณอันหรอกเหรอ? มีธุระอะไร?” เหอเหมียวกำลังเล่นโทรศัพท์อยู่ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงเปิดประตู จึงเงยหน้าขึ้นมองอันโหรว
อันโหรวชำเลืองสายตามองเธอไปหนึ่งครั้ง ก่อนที่สายตาจะจับจ้องไปที่เตียงข้าง ๆ ที่มีผ้าห่มสีขาวนูน ๆ ขึ้น ด้านใต้นั้นดูเหมือนจะมีคนอยู่
“ดูจากท่าทางของคุณแล้ว เหมือนจะฟื้นตัวได้ดีแล้วนี่” เธอยิ้มก่อนจะเดินเข้าไป สีหน้าเองก็ดูดีกว่าคุณนายเหอเป็นอย่างมาก อีกทั้งยังดูอ้วนขึ้นกว่าเก่ามากจริง ๆ ดูเหมือนจะเหลือแค่รักษาอาการบาดเ
